Love Reborn Forever

New Fiction /// Bloody Rose

Chapter /// 7

Paring /// [1827][80S]

Author /// Komu-rin

 

“สถานีต่อไป...~....”เสียงประกาศดังขึ้นมา..มันทำให้ร่างบางรู้สึกตัว...แล้วรีบลงก่อนที่จะเลย....

อ๋า~ไม่ได้กลับมานานเท่าไหร่แล้วนะ...คิดถึงจัง...ร่างบางมองดูสถานที่ที่เขาแสนจะคิดถึง...ทุกคนจะเป็นยังไงบ้างน้า....^^ร่างบางอดที่จะยิ้มไม่ได้...เมื่อคิดว่าอีกเดี๋ยวพวกเด็กๆจะต้องรุมติดเขา...มันเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว...นี่นา...ร่างบางเดินเข้าไปข้างใน....สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า...ที่เขามีวันนี้ได้ก็เพราะที่นี่...ที่นี่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเขา.......

ข้างในมันก็เปลี่ยนแปลงไปเยอะนะเนี่ย..เมื่อก่อนของเล่นพวกนี้ยังไม่มีเลยนี่นา....^^....แต่..ทำไม...ที่นี่มันดูวังเวงจังหว่า..หรือเราคิดมากไปเองนะ....ทุกคนมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ......จนเขารู้สึกอึดอัด....เขาเร่งฝีเท้าให้ตัวเองพ้นจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด..ก่อนจะถึงหน้าห้องที่เขาแสนจะคุ้นเคย.....เขาพลักเข้าไปทันที....

“คุณอายูมิครับ...”ไร้เสียงตอบกลับ...ภายในห้อง...นั้นมืดสนิท..จนร่างบางต้องคลำหาสวิตไฟ....พอเขาเปิดก็พบแต่ความว่างเปล่า...ไม่มีใครอยู่ในห้อง....

“หายไปไหนของเค้านะ....”เขาอุตส่าจะมาเซอร์ไพร์นะเนี่ย...ดันไม่อยู่ซะงั้น....เขาบ่นถึงคุณอายูมิซึ่งเป็นคนดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นี่....เอางี้ละกันไปหาพวกเด็กๆก่อนดีกว่า...เขาซื้อของมาฝากเจ้าพวกนั้นด้วย...^^

ร่างบางเดินออกมาจากห้อง..ได้ไม่กี่ก้าว...ก็ต้องตกใจ...เพราะมีเงาดำ...ปรากฏณ์ต่อหน้า.....ตอนแรกเขาคิดว่าคงจะเป็นคนของที่นี่..แต่แล้ว....เขากลับเห็น....ชายหน้าตาโหดเหี้ยม....มีเลือดติดตามตัว...ในมือถืออาวุธเขาคิดว่าน่าจะเป็นมีดมั้ง...มันยาวเหมือนดาบแต่ไม่ใช่....เพราะปลาบดาบนั้นมันแยกออกเป็นสองแฉก....ร่างบางรู้ได้ทันทีว่าคนๆนี้คิดจะทำร้ายเขา.....แต่ติดอยู่ที่ว่าขามันไม่ยอมขยับ.....

“อา~...กลิ่นนี้มัน....ช่างหอมหวาน...”เสียงของชายแปลกหน้า...ได้บ่งบอกถึงความกระหาย.....กระหายในการฆ่า....

“กะ...แก...แกเป็นใคร....”เขาถามเสียงสั่น.....ใครก็ได้..ช่วยเค้าด้วย....ร่างบางพยายามสะกดอารมณ์.....ของตัวเอง...

“หึหึหึ....ได้กลิ่นแล้วหละ....กลัวชั้นสิ....ร้องออกมาสิ...ชั้นชอบเสียงแบบนั้นนะ...มันดูเร้าใจดี....”ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ.....ร่างบางทำอะไรไม่ได้...เขากลัวจนตัวสั่น...อะไรก็ทำไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย....เขาจะตายที่นี่งั้นเหรอ....

ฮิบาริ...ฮิบาริ...

“ชะ...ช่วย...ช่วยด้วย....ฮิบาริ...ช่วยชั้นด้วย!!!!!!!!!!!!!!!”ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...แต่ในความคิดที่ขาวโพลนนั้น....เขาก็พบแต่ฮิบาริ...ในหัวมีแต่หน้าของฮิบาริ....

ร่างบางทรุดตัวลงกับพื้น..เอามือปิดหน้า....น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย.....กลัว...เขากลัวมาก....

.......................

.......

“กว่าจะเรียกชั้นได้นะ....”มีเสียงนึงดังขัดขึ้นมา....ร่างสูงหยิบปืนขึ้นมา...ยิงเข้าไปที่อกซ้าย...เพียงนัดเดียวก็รู้ผล....มันตายสนิท.....

“เฮ้!!!...สึนะ...”ร่างสูงเข้าไปใกล้ร่างบาง.....แต่ร่างบางก็ยังตัวสั่นไม่หยุด....จนเขาต้องเขาไปเขย่า...ร่างบางตกใจ..จนร้องเสียงหลง..

“ม่ายยยยยยยยยยยน้า....ออกไป...ยะ...อย่าเข้ามานะ...ฮึก...”ร่างบางร้องโดยไม่สนใจอะไร...ทั้งนั้น....ความกลัวครอบงำ...ไปแล้วสิ....

“สึนะ...ลืมตาขึ้นมาซะ...!!!”ร่างสูงบีบแขนร่างบางจนเกิดรอยแดงช้ำ....แต่ตอนนี้ร่างบางคงจะไม่รู้สึกอะไรนอกจากความกลัวหรอกนะ....ร่างบางพยายามลืมตาอย่างที่โดนสั่ง..ก็พบว่าคนตรงหน้า..นั้นคือฮิบาริ....

“ฮะ....ฮึก...ฮิ....ฮิบาริ....โฮ~....”ร่างบางโผเข้าไปกอดร่างสูงทันที.....

“ชะ....ชั้นกลัว....กลัว....กลัวมาก.....ฮึก...”ร่างบางกอดร่างสูงแน่น....ดีใจ...ดีใจที่เจอ....ส่วนฮิบารินั้นเพียงแต่อยู่เฉยๆ....เขาได้สาบานเอาไว้แล้วว่าจะไม่แตะต้องคนๆนี้อีก.....เพราะแค่ที่เขาเป็นอยู่มันก็ผิดมากพอแล้ว...

“ไปกันเถอะ....”เขาลุกขึ้น....ปล่อยให้ร่างบางเดินตามหลังมา....

“นี่...ฮิบาริ...คนที่นี่เค้าเป็นอะไรกันไปหมด...”ในที่สุดร่างบางก็ถามในสิ่งที่เขาสงสัย...

“ตายกันไปหมดแล้ว....”พอได้ยินร่างบางก็ตกใจO.O!!!

“ตะ...ตาย..กันหมดเลยงั้นเหรอ...”ไม่อยากจะเชื่อ...แล้วคนที่เขาเห็นหละ...เด็กๆพวกนั้น...ก็ด้วยงั้นเหรอ...

ดูเหมือนว่าร่างสูงจะล่วงรู้ความคิดของร่างบาง...เขาจึงพูดขึ้นมา...

“คนที่อยู่ที่นั่นตายมาได้สองวันแล้ว....ส่วนคนที่นายเห็นนั้น..ก็แค่ศพที่ถูกชักไย.....เท่านั้น...”ฮิบาริพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ....

ศพงั้นเรอะ.......เป็นเพราะเขารึป่าวนะ...

“อย่าคิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง...พรุ่งนี้นายเตรียมตัวได้เลย...ชั้นจะไปรับแต่เช้า...”

“เฮ้ย!!!...ชั้นยังไม่ได้บอกว่าจะไปกับนายเลยนะ....”ร่างบางรีบแย้ง.....

“งั้นนายจะให้ใครตายอีก...ถ้านายยังอยู่คนใกล้ๆตัวของนายก็จะตายกันไปทีละคนๆ...ไม่ว่าจะที่ทำงาน...หรือที่ๆนายเรียนอยู่....นายก็เห็นแล้วนี่ว่า..ถ้านายยังดื้ออยู่แบบนี้ซักวัน..นายได้ตายจริงๆแน่....”เขาไม่ชอบอ้อมค้อม...พูดให้มันรู้เรื่องแบบนี้แหละดี....ร่างบางจะได้เข้าใจสถานการณ์บ้าง....

“ตะ...แต่..ว่า..ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นพวกอื่น...”ร่างบางยังคงเถียง...

“หึ...พวกอื่นงั้นเรอะ...นายนี่คิดโง่ๆนะ....ชั้นจะบอกอะไรดีๆให้เอกสารที่เกี่ยวกับนายโดนลื้อค้น....และพวกมันก็ไปหาทุกคนที่รู้จักนาย...ถ้าไม่ได้พวกชั้นช่วยไว้...คนพวกนั้นได้ตายกันไปนานแล้ว....ส่วนที่นี่...ชั้นมาไม่ทัน...”เขากล่าวอย่างเสียไม่ได้...ถ้าไม่เพราะคืนนั้น....คืนที่เขาอยู่กับร่างบาง...ทั้งคืน....เขาไม่น่าจะประมาทเลยให้ตายสิ....

“ชะ...ชั้นขอโทษ....กะ...ก็ชั้นไม่รู้นี่นา.....ฮึก....”ร่างบางเอามือเช็ดคราบน้ำตา...เขาผิดเอง...ถ้าเรายอมไปตั้งแต่แรกเรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น...ทุกคน...ชั้นขอโทษ....

เมื่อร่างสูงรู้ตัวว่าพูดแรงไป....เขาก็เงียบ...

“.............ฮิบาริ....ชั้นตกลงจะไปกับนาย....”ในที่สุดร่างบางก็ตัดสินใจที่จะไป.......

“ก็ดี...งั้นวันนี้ชั้นจะไปอยู่เป็นเพื่อน...”เขาพูดจบ..ก็เดินนำหน้าร่างบางไปอีกครั้ง....

จนร่างบางอดคิดไม่ได้ว่า...ฮิบาริกำลังตีตัวออกห่างจากเขาทีละนิดๆ.....หรือว่าเขาคิดไปเองกันนะ....

....................

..........................

.....................

แมนชั่นใจกลางเมือง....

ปั้ง!!!....เสียงปิดประตูดังลั่น...

“ไอกระเทยป่า...แกหายไปไหนมาห๊ะ!!!!!!!”ร่างบางพอเห็นว่าห้องไม่ได้ล๊อคก็รีบเข้ามาก็พบไอกระเทยนี่นั่งหน้าสลอนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น....

“แหมควอจังอย่าเสียงดังสิ....นี่ชั้นเพิ่งจะได้พักเองนะ....”

“นั่นมันก็เรื่องของแกแต่..แกต้องตอบ...หายไปไหนมา.....”สควอโล่คาดขั้นจนลุสต้องยกมือยอมแพ้....

“ก็ได้ๆ....วันนั้นชั้นกลับไปหาบอสมา.....พอดีมีงานด่วนอะ.......แล้วพอชั้นจะเข้าห้อง..ก็ดันพบว่าควอจังอยู่กับยามาโมโตะ....”แต่ร่างบางก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี..มันจะหลบเจ้าเด็กนั่นทำไม....

“นี่ควอจังอย่าบอกนะว่า...ไม่รู้จักยามาโมโตะ ทาเคชิหนะ....รายนั้นหนะเก่งขนาดที่เคยทำให้บอสของเราเจ็บหนักมาแล้วเลยนะ....แต่จะว่าไป...ควอจังคงไม่เคยเห็นหน้าหละสิถึงได้ต้อนรับกันซะดิบดี”ร่างบางพยักหน้า..ก็นอกจากฮิบาริแล้วเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าใครอีก...งั้นก็แปลว่า... –O-

“เฮ้ย!!!...งั้นเจ้าเด็กนั่นก็เป็นคนของทางนั้นเหมือนกันเรอะ...”T^T...เง้อ..นี่เขาพลาดขนาดนี้เลยเรอะเนี่ย....

“เพิ่งจะรู้เรอะ...ควอจังนี่น้า....แต่ช่างเถอะ...ดูเหมือนคนพวกนั้นก็ไม่รู้จักนายเหมือนกัน..แต่ตอนนี้ชั้นต้องไปแล้วหละ...อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วด้วย....Y^Y....เอาไว้ชั้นจะติดต่อมาอีกทีหละกัน...ดูแลตัวเองด้วยน้า~...เค้าเป็นห่วง..แล้วบอสก็ฝากมาบอกว่า..อยากให้นายกลับไปเร็วๆ...^^”พูดจบลุสก็ออกจากห้องไป....

ชิส์....ใครมันจะไปอยากกลับกันฟระ.....อยู่นี่เขาก็สบายดีไม่ได้เดือดร้อนอะไร.....แถมเขามีสิ่งที่ต้องทำอยู่ด้วย...

ร่างบางหยิบรูปถ่ายที่เขามักจะเอาติดตัวไปด้วยเสมอ....ในภาพนั้น...มีเด็กสองวัยประมาณ15สองคนอยู่ด้วยกัน...คนนึงยิ้มจนหน้าบาน....ส่วนอีกคนทำหน้าหงุดหงิดใส่กล่อง....พวกเขาทั้งนั้นเนื้อตัวเปื้อนสี....เหมือนอีกไม่นานจะมีงานเทศกาลอะไรซักอย่าง...ไอคนที่ยิ้มหน้าบานนั้นกำลังถือค้อน...ส่วนคนที่หน้าหงุดหงิดกำลังถือที่ทาสี...ดูแล้วมันก็เป็นภาพที่ดูมีความสุขดี....

“อยู่ที่ไหนกันนะ..เจ้าบ้านั่น...”ร่างบางพูดออกมาเบาๆ....เพื่อนคนเดียวที่รอดชีวิตออกมาพร้อมๆกับเขา....ทั้งๆที่คิดว่าสำคัญแต่ทำไมถึงต้องแยกจากกันด้วย....เขาเก็บรูปภาพนั้นทันทีที่ได้ยินเสียงออด...

ใครกัน.....

สควอโล่เปิดประตู...^^..ก็พบว่าเป็นไอเด็กเวงนั่นอีกแล้ว...เขาแทบจะปิดประตูกลับไปเลยด้วยซ้ำ....มันจะมาทำไมฟระ....

“พอดีผมแวะมาบอกลาอะ...”อยู่ๆยามาโมโตะก็เริ่มต้นพูดขึ้นมา...

“หะ...หา...เหรอ...”อะไรกันฟระ...มาเพื่อบอกเขาเรื่องแค่นี้อะนะ....ทำอย่างกับเขาสนใจอย่างนั้นแหละ....แต่แอบมีใจกระตุกไปนิสแฮะ.....จะบ้าไปแล้วเรอะคนอย่างเจ้านี่มันไปก็ดีแล้วนี่....>/////<....สควอโล่ส่ายหัวไล่ความคิดนั้นไป....

“ผมเข้าไปได้มั้ยครับ...^^”อ๋า~....ดูมันยังทำหน้าระรื่นใส่อีกแหนะ...

“...........”สควอโล่หลีกทางให้....ยังไงก็คงจะไม่ต้องเจอกันแล้วสินะ...แต่ที่ไอกระเทยนั่นพูดคนอย่างเจ้านี่นี่นะจะเก่งขนาดทำให้ไอบอสงี่เง่านั่นบาดเจ็บได้....แต่จะว่าไปก็เห็นจะมีครั้งนึงนะที่ไอบอสมันไม่ยอมออกจากห้องไม่เรียกเขาให้เข้าไปหา....ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เขาสบายใจที่สุด....ถ้ามันเป็นอย่างนั้นคงต้องขอบใจไอเด็กนี่หละ....เอาเถอะ...วันนี้จะทำตัวดีๆให้เป็นการตอบแทนละกัน.... (. . )

“เอ้าน้ำ....แล้วทำไมอยู่ๆถึงจะไปหละ...”ร่างบางยกน้ำมาให้..พร้อมนั่งฝั่งตรงข้ามกับร่างสูง

“^^อ๋า~....แล้วทำไมอยู่ๆถึงได้อยากรู้หละ...ผมนึกว่าคุณจะยิ้มยินดีที่ผมจะไปซะอีก...”ไอหมอนี่...นี่เขาถามดีๆแล้วนะ......เดี๋ยวแม่ก็ปรี๊ดแตกใส่อีกรอบหรอก...=.,=)*

“ไม่ต้องตอบก็ได้ชั้นขี้เกียจเถียงกับเด็ก....”ร่างบางเน้นคำหลังอย่างชัดเจน....จากที่ตอนแรกร่างสูงไม่ได้คิดอะไร...เขาก็เริ่มไม่พอใจที่ร่างบางคิดว่าเขาเป็นแค่เด็ก....ชักจะยิ้มไม่ออกแล้วแฮะ....

“(^_^* ) คุณก็ผู้ใหญ่ตายแหละ...” เปรี๊ยะ....!!!!....เหมือนเสียงสายฟ้าฟาดผ่ามันตรงกลางระหว่างคนสองคน....ดังฉากใหญ่....

“เหรอ...~...นายจะบอกว่านายเป็นผู้ใหญ่มากกว่าชั้นงั้นสิ...”(^^ )....ไอเด็กนี่มันวอนซะแล้ว....กะจะพูดดีด้วย...แต่แบบนี้คงไม่ต้องแล้วมั้ง...เฮอะ...ไอเด็กเมื่อวานซืนเอ๊ย....

“อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่...แต่คิดว่าใช่..เพราะถ้าผมเป็นผู้ใหญ่กว่า..ผมคงไม่มานั่งเถียงกับคนที่เด็กกว่าแบบนี้หรอกนะ...”.....^^.....ผมยิ้มหน้าระรื่น

“....=O=)^....”ร่างบางอื้ง...ถ้าตอกกลับได้ทุกดอกอย่างนี้ก็อย่ามาคุยกันเลยดีกว่า....ชิส์....ร่างบางหันหน้าหนีไปอีกทาง....

“หืม~..นี่คุณ...ไม่เถียงผมแล้วเหรอ....^^”ร่างบางเหลือบมองเสี้ยวหน้าของร่างสูงก่อนจะพูดว่า...

“เดี๋ยวนายก็หาว่าชั้นรังแกเด็กอีก...”เขาอ้อมแอ้มพูดออกมาเบาๆ...

“555+...คุณนี่น้า....ชอบทำตัวน่ารักให้ผมเห็นอยู่เรื่อย..แต่เอาเถอะ...ผมชอบ...”มันพูดไม่อายปากเลยนะนั่น....

“ชั้นไปทำตัวน่ารักให้นายเห็นตอนไหนห๊ะ....พูดให้มันดีๆนะ...!!!!”O/////O....

“อ๋า~.....อย่างตอนนี้คุณก็น่ารักนะ.....”ปึด!!!

“แก....ตายซะเถอะ...”แล้วร่างบางก็หยิบของที่อยู่ใกล้ตัว...ขึ้นมา...มันคือกระถางต้นไม้อะ...T^T

“นะ....นี่คุณ...ใจเย็นๆ..ก่อนนะ...ผม..แค่ล้อเล่นเอง..อะTT^TT”....ทำไมมือคุณถึงหยิบอะไรที่มันน่ากลัวได้ขนาดนี้นะ...ถึงจะเป็นเขาถ้าโดนเต็มๆ...คงต้องเย็บหลายเข็มแหงเลยอะ....

“ไอเด็กเวง...จงจำไว้ให้ดีว่า..ชั้นไม่ใช่เพื่อนเล่นแก...!!!!!”...ยังไม่ทันที่ร่างบางได้ทันเขวี้ยงออกไป....ไฟก็ดันดับ....ทั้งสองคนตกอยู่ในความมืด....

แล้วอยู่ๆ....ก็มีแสงสะท้อนพุ่งมาด้วยความเร็ว...จนร่างสูงหลบแทบไม่ทัน...

เพล้ง....!!....คาดว่ามันคงไปโดนอะไรซักอย่างนี่แหละแต่ช่างมันเถอะ...

“เฮ้!!!.....คุณปลอดภัยอยู่รึป่าว....”ยามาโมโตะร้องหาอีกคน...

“เออ..ยังไม่ตาย...แต่นี่มันอะไรกันฟระ...”ร่างบางดูอารมณ์เสียไม่น้อย....งั้นก็แสดงว่า...การโจมตีครั้งนี้....ไม่เกี่ยวกับสควอโล่....ยามาโมโตะคิดได้แบบนั้นเขาก็เข้าไปหาร่างบาง....ตอนนี้เขาพอจะมองเห็นบ้างแล้ว...

“อะไรของแกอีกหละ....”สควอโล่ชักสีหน้า...คนยิ่งหงุดหงิดเดี๋ยวแม่ก็เจี๋ยนมันตรงนี้เลยซะหรอก...

“นี่คุณมีศัตรูที่ไหนรึป่าว...”พอได้ยินคำถาม...ร่างบางแทบจะลืมว่าตัวเองนั้นอยู่ในฐานะอะไรอยู่....

“จะ...บ้าเหรอ...ชั้นเป็นอาจารย์นะจะไปมีเรื่องมีราวได้ยังไง...” (- -; )....

“แน่นะ....” *( ^^)

(- -)(_ _)(- -)(_ _)

ดูเหมือนร่างสูงอยากจะพูดอะไรอีกแต่เขาก็เงียบ....

“งั้นคุณไปกับผม...อยู่ที่นี่มันไม่ปลอดภัย..”เขาลากร่างบางให้ตามเขาออกไป....แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ไปไหน...ก็เจอ...การโจมตีชุดใหม่....มีดหลายเล่ม...ถูกปาเข้ามาจากด้านนอก..ถ้าอยู่ชั้นล่างเขาจะไม่สนใจเลยนะแต่นี่มันชั้น4...ใครมันช่างปาได้....คนที่ทำแบบนี้ได้ก็มีแค่ไอเบลเท่านั้นแหละ...แต่ไอเวงนั่น..มันอยู่ฝั่งเขานี่หว่า...แล้วใครกันที่โจมตีมา....แถมอาวุธมีดที่ใช้มันก็ไม่ใช่แบบที่เขาเคยเห็นด้วย....

ทางด้านสควอโล่....เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใครต้องการอะไรจากพวกเขา....มีดที่ใช้มันคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ.....

/นี่แซนซัสจะพาชั้นไปไหนอะ/

/อย่าถามได้มะ.../                       

/ชิส์/

/เอ้าช่วยเลือกหน่อยซิ...ว่าเอาอันไหนดี/

/มีดงั้นเหรอ..แกใช้มันตั้งแต่เมื่อไหร่/

/เฮอะ...ใช้ปืนจนเบื่อแระเอาไอนี่ติดตัวไปด้วยก็ไม่เลว/

/...../

“เฮ้ย!!!”...ร่างบางร้องเสียงหลง...มีดแบบนี้มันของไอบอสนั่นนี่หว่า.....

“อะ...อะไร...ร้องซะเสียงดัง...”

“ปะ...เปล่า...”แซนซัสมันมาที่นี่งั้นเหรอ....มะ...ไม่นะ...ต้องหาทางหนี....เขายังไม่พร้อมที่จะกลับไปหามันตอนนี้อะT^T.....

“ผมว่าเราหาทางหนีออกไปก่อนดีกว่า...(ฟิ้ว)โอ้ย...ไอมีดเวงเอ๊ย..เมื่อไหร่มันจะหยุดปาซะที...”ยามาโมโตะเริ่มโมโหไม่ใช่ว่าเขาจะหลบไม่พ้นแต่มันน่ารำคาญ....ปามาอยู่ได้ไม่เหนื่อยบ้างรึไงฟระ.....ร่างบางก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา..แต่ตอนนี้ร่างสูงไม่สน...เขาพาร่างบางวิ่งออกไปตามทาง.....

มันเงียบจนผิดสังเกต....ไอความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกัน...เขาพาร่างบางลงไปชั้นจอดรถ....

เฟี้ยว~....

ลูกกระสุนที่ไม่รู้มาจากไหน....ยิงสวนขึ้นมา....

“นี่คุณยิงปืนเป็นใช่มั้ย...”เขาถาม..ร่างบางส่ายหน้า...โกหกครับ...ความจริงยิงเป็นแต่ถ้าทำ...ไอเด็กนี่มันก็รู้หมดหนะสิ....พอร่างบางส่ายหน้า...ร่างสูงก็ชักสีหน้าไม่พอใจ...

“นี่คุณ....ไม่ต้องมาโกหก....อะ..เอาไป....แล้วอย่ามายิงผมหละ....ผมไม่ชอบพวกลอบกัดหรอกนะ...”เขาพูดจบก็วิ่งออกไปอีกทาง....ศัตรูมีกี่คนไม่รู้....เขาต้องรีบหาตัวต้นตอให้พบ....ก่อนที่อะไรมันจะยุ่งยากมากไปกว่านี้...

“คุณรออยู่ตรงนั้นนะ...ถ้าผมกลับมาไม่เจาคุณละก็ผมเอาคุณตายแน่...”ร่างสูงพูดขู่...แต่ในความหมายลึกๆนั้นเขาต้องการให้ร่างบางปลอดภัย......

“ชิส์...ชอบสั่งจังนะ...”ถึงจะบ่นแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงต้องฟังคำของไอเด็กนั่นด้วยก็ไม่รู้...ร่างบางตรวจสภาพปืนแล้วพบว่า..มันมีอักษรสีเงินกำกับไว้ที่ด้ามปืนนั้นด้วย....Bloody Rose....กุหลาบสีเลือดงั้นเหรอ....เป็นชื่อปืนที่แปลกดีนะ....

................

....................

.............

แกรก...

ร่างบางสะดุ้งตกใจ..เมื่อมีอะไรมาจ่อที่หัวของเขา....

นี่เขาไม่รู้ตัวได้ยังไง....กัน...พอหันไปเขาก็พบคนที่เขาเกลียดที่สุด...

“ไง...สควอโล่...เลิกเล่นได้แล้วมั้ง...”

“แซนซัส...แกจริงๆด้วย...”ร่างบางปัดปืนออกไปทันที...

“มาทำไม...”ร่างบางทำเสียงไม่พอใจ....

“หึ...ชั้นต่างหากที่ถามว่าแกทำอะไร....”แซนซัสพูดเสียงเย็น....

“ชั้นไม่ได้ทำอะไร.....”

“เฮอะ...อยู่กับไอบ้านั่นสองต่อสองนี่นะไม่ได้ทำอะไร....อย่าลืมน่าว่าแกเป็นคนของชั้น...”น้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะข่มขู่...แต่ร่างบางไม่สน....

“ไอฐานะที่แกยัดเยียดให้งั้นเหรอ”ร่างบางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น...

“ชั้นมารับแกกลับบ้าน......”ดูเหมือนแซนซัสกำลังพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่...

“บ้านแกบอกว่าที่นั่นคือบ้านงั้นเหรอ.....จะบอกให้นะ..สำหรับชั้นที่นั่นคือนรก....!!!!”...ร่างบางพูดอย่างถือดี....

ปั้ง!!!

แซนซัสยิงปืนเฉียดไปที่ข้างแก้มของร่างบาง...ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

“แก...จะต้องกลับไปกับชั้น....”แซนซัสเดินเข้ามาใกล้ร่างบางเรื่อยๆจนในที่สุด....เขาก็รวบตัวร่างบางได้สำเร็จ....

แล้วเขาก็กระซิบที่ข้างหูว่า...

‘แกจะต้องเป็นของชั้นแค่คนเดียว...’ปากทั้งสองกำลังจะประกบกัน....โดยที่มีร่างบางขัดขืน...แต่ภายในใจนั้นรู้ดีว่าตัวเขานั้นไม่มีแรงไปต่อกรกับคนๆนี้ได้.....เขาอยากจะหลุดพ้น....แต่ก็ไม่มีใครที่จะสามารถช่วยเขาได้....

ในความคิดแวบนึงของเขา...เขาเห็น...เจ้าเด็กบ้า...นั้นยิ้ม....

“นี่คุณ!!!!!!!”

เสียงยามาโมโตะดังขัดขึ้นมา....เขาวิ่งกลับมาก็ไม่พบสควอโล่แล้วจะเป็นอะไรรึป่าวนะ....ไม่รู้ว่าร่างบางนึกคึกอะไร...ถึงร้องตะโกนตอบกลับไป..ทั้งๆที่ตอนนี้เขาอยู่ต่อหน้าแซนซัส...

“ชั้นอยู่นี่!!!!!!!!”...ร่างบางร้องออกไป....เท่านั้นแหละ...แซนซัส..รีบปล่อยตัวทันที....เขายังจำได้ดีกับรอยแผลที่ยามาโมโตะมอบให้....ได้เราจะได้เห็นดีกัน...สควอโล่....เขามองหน้า..ร่างบาง..ก่อนจะเอื้อนเอ่ย...คำที่เขาไม่นึกว่าคนอย่างแซนซัสจะพูด..

“ชั้นรักแกนะสควอโล่...สักวันแกจะต้องกลับมาหาชั้น.....”แล้วเขาก็จากไป....

“แต่ชั้นไม่เคยรักแก...”ร่างบางพูดออกไป....ถึงจะไม่มีใครอยู่ตรงนี้แล้ว...เขาก็จะพูด.....

..................

..........................

.........

....................

“อยู่นี่เอง....ผมห่วงแทบแย่....”เขารีบตรงเข้ามาหา...ทันที...พอเห็นว่าร่างบางไม่ได้เป็นอะไร..เขาก็โล่งอก....

“อืม~...ช่างมันเถอะ....แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ....”เขาหันไปถามร่างสูง....

นั่นสิ....ยามาโมโตะคิดหนัก...ถ้าให้กลับไปอยู่ที่เดิมเขาก็กลัวว่ามันจะมาลอบโจมตีอีก...

“เอางี้ละกัน...วันนี้ไปนอนห้องผมก่อน..พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน...”^^

“แต่..นายจะไปแล้วไม่ใช่รึไง....”

“อา~....เรื่องนั้นช่างมันก่อน..กลับเมื่อไหร่ผมก็กลับได้....เดี๋ยวผมจะบอกให้เพื่อนกลับก่อนละกัน....ผมจะอยู่จนกว่าผมจะแน่ใจว่าไม่มีอะไร...”ร่างสูงพูดไปเรื่อย....

ร่างบางคิดว่าคนๆนี้เป็นคนยังไงกันแน่..ชอบยุ่งเรื่องของเขาซะจริง....ทั้งที่ยังเด็กอยู่แท้ๆ....(ทำเหมือนตัวเองแก่..)

ไม่รู้ว่าอะไรดนใจ..ให้ร่างบาง...เข้าไปหาร่างสูง.....ก่อนจะรั้งใบหน้าของร่างสูงให้เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ...จนสุดท้ายพวกเขาทั้งสองก็จูบกัน....ยามาโมโตะดูจะตกใจไม่น้อย...เขาไม่คิดว่า....ร่างบางจะทำแบบนี้.....พอเขาโดนร่างบางรุกเร้ามากขึ้น...เขาก็จูบตอบ..โอบเอวเอาไว้กันไม่ให้ร่างบางล้ม.....

จนสุดท้าย..ร่างบางหายใจติดขัด...มันทำให้ร่างสูงต้องละออกมาอย่างเสียดาย....

แต่ยามาโมโตะก็ยังคงกอดร่างบางอยู่....

“นะ...นี่..มันก็แค่จูบขอบใจเท่านั้น...อย่าคิดเป็นอื่นหละ...O/////O”นี่เขาจูบกับเจ้าเด็กนี่งั้นเรอะ...แถมเป็นฝ่ายรุกก่อนอีกต่างหาก....T^T....

“^^....ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไร...เอาเป็นว่า...เรากลับกันเถอะ.....”ร่างสูงยิ้มรับ....ไม่ว่าร่างบางจะจูบเขาเพราะอะไรก็ตาม....แต่เขารู้สึกดีจัง.....ทีหลังก็ตอบแทนเขาแบบนี้บ่อยๆก็ดีนะ....(ดูมันสิ!!!)

แต่ร่างบางเขินเกินกว่าที่จะทำอะไรได้.....ร่างสูงเลยจัดการจูงมือมันซะเลย....

“เฮ้ย!!!...ปล่อย....ชั้นเดินเองได้หรอกหน่า.....”แต่ร่างสูงก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย....จนร่างบางเลิกที่จะรั้ง..ปล่อยให้เจ้านี่ลากไปละกัน...ชิส์....>////<...ถึงจะไม่ชอบใจ..แต่เขาก็บอกได้เลยว่าจูบกับเจ้าเด็กนี่รู้สึกดีชะมัด....

TBC…