Love Reborn Forever

New Fiction /// Bloody Rose

Chapter /// 4 ฝัน

Paring /// 1827

Author /// Komu-rin

 

อ๋า~....ทุกคนอย่าสงสัยว่าทำไมผมถึงต้องร้องแบบนั้น....T^Tตั้งแต่วันที่ฮิบาริประกาศศักดิ์ดา?วันนั้น...ทุกคนในห้องก็เริ่มทำตัวแปลกๆ....จากที่ผมมาแล้วต้องหาที่นั่ง...เดี๋ยวนี้ไม่ต้องทุกคนเว้นให้โดยเฉพาะเลยหละTT^TTมันไม่ได้น่าภูมิใจซักนิด...แต่ก็นะถ้าเป็นผม....ผมก็กลัว...คนอะไรโหดเป็นบ้า....พอเล่าให้ยามาโมโตะฟัง...รายนั้นขำเป็นตาย..บอกว่าถึงเขาอยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก...นอกจากจะมีใครตายไปข้างนึงนั่นแหละถึงจะหยุดเจ้าเคียวยะได้....ตอนที่ได้ยินผมแทบจะเป็นลม....ก็รู้ว่าน่ากลัวแต่นี่มันไม่มากเกินไปเรอะ....ส่วนยัยผู้หญิงที่มาหาเรื่องผมตั้งแต่วันนั้นก็หายเงียบไปเลย...มันก็ดีแล้วหละผมไม่อยากเจอนักหรอก....=.,=)*

........................

....................

................

“เอาหละวันนี้จะมีคนมาสอนแทนชั้น...หวังว่าทุกคนจะพอใจนะ....”อาจารย์พูดแบบนี้เหมือนกับว่าตัวเองเลยนะนั่นแต่ช่างเถอะ....ว่าแต่คนที่จะมาแทนอาจารย์จอมโหดนี่จะเป็นใครกันนะ....ถ้าใจดีก็ดีหรอก...แต่ถ้าไม่อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ.... -.,-a

ครืด~...เสียงประตูเปิด....ว้าว~.....สวยจัง....นี่เป็นความคิดแรกที่สึนะคิด....ผมสีเงินยาว....ถึงกลางหลัง...ดวงตาคมเข้มริมฝีปากได้รูปเข้ากับท่าทางของเขาเป็นอย่างมาก.....รูปร่างผอมบาง...นี่ถ้าเขาไม่รู้ว่าจะมาเป็นอาจารย์นะเขาก็คิดว่าเป็นนายแบบที่ไหนซะอีก...ร่างบางนึกชื่นชม...อยู่ในใจ.....และร่างบางคิดว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็คงคิดไม่ต่างจากเขาซักเท่าไหร่....ร่างบางแอบเหลือบมองคนข้างๆว่าจะมีปฏิกริยายังไงบ้าง......แต่เปล่าเลย...ฮิบาริยังคงไร้อารมณ์เฉกเช่นเดิม...คนอะไรหน้าตายเป็นบ้าร่างบางแอบว่า...เขาไม่กล้าว่าตรงๆหรอก...คงจะรู้กันนะว่าเพราะอะไร..แฮะๆ....

“มองอะไร”นั่นไง...แค่มองนิดมองหน่อยแค่นี้ก็ทำเป็นใส่เสียงเข้ม...ร่างบางเบ้หน้าใส่...คือเขายังไม่หายเคืองเรื่องไออาการห่วงเกินเหตุของร่างสูงหรอกนะ....เชอะ!!

“เปล่า”ร่างบางตอบสั้นๆ....เขาหันไปสนใจอาจารย์คนใหม่ต่อ....ทิ้งให้ร่างสูงสงสัย...ว่าเป็นอะไร....ช่างเถอะ...เขาเองก็ไม่อยากพูดมากนักหรอก....แต่ที่เขาสนใจหนะก็ไออาจารย์ใหม่นั่น...ทำไมมันรู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ.....ร่างสูงขมวดคิ้วไม่ชอบใจ...ที่เหมือนนึกอะไรได้แต่นึกไม่ออก....

“เอาหละชั้นชื่อสควอโล่มาจากอิตาลีจะมาสอนแทนชั่วคราว...”O.O!!!...โค-ตรห้วน...นิสัยกับน่าตามันคนละเรื่องเลยแฮะ....

“มีใครสงสัยอะไรมั้ย”น้ำเสียงเหมือนถาม...แต่ท่าทางนี่ไม่เลยนะ....คิ้วจะผูกติดกันอยู่แล้ว...ท่าทางเขาคงจะได้อาจารย์โหดกว่าเก่านะเนี่ยY^Y

“.............”ฮิบาริมองหน้าอาจารย์จนร่างบางเริ่มรู้สึกไม่ดี..ทำไมต้องจ้องกันขนาดนั้นด้วย...หรือว่าฮิบาริจะชอบอาจารย์แต่มันก็ไม่เห็นแปลกนี่...ก็อาจารย์สวยขนาดนั้นนี่นะ....รู้สึกปวดใจนิดๆแฮะ....

และแล้วอาจารย์คนใหม่ก็เริ่มสอน...ตามปกติ...ก็ไม่มีอะไรมาก...แค่ฮิบาริจ้องอาจารย์ไม่กระพริบเลยหนะสิ!!!!!!

.................

.....................

ทั้งวันก็ผ่านไปเรื่อยๆ....จนถึงตอนเย็น....วันนี้ยามาโมโตะกับฮิบาริจะมาที่ห้องของผม..ผมไม่กล้าขัดหรอกครับ..ในเมื่อคนที่บอกว่าจะมาห้องผมคือฮิบาริY^Y............เอาอารมณ์แน่นอนของพี่แกไม่เคยจะได้เล้ย...คราวก่อนตอนยามาโมโตะบอกว่าอยากมา..แต่ฮิบาริกลับบอกว่า..ไม่เห็นจะน่ามาตรงไหน..ตอนนั้นผมปรี้ดแทบตาย...แต่ตอนนี้กลับมาพูดว่า..

/วันนี้ชั้นจะไปห้องนาย.../พูดมันแค่นั้นแหละก่อนจะเดินหายลับไป..ทำเอาผมเอ๋อไปเลย.......=.,=)*

....................

.........................

..................

แต่คงต้องไปส่งงานก่อนสินะ...TT^TTงานๆๆๆ...ร่างบางรีบเดินทางไปส่งต้นฉบับก่อนที่บกที่รักจะฆ่าผมY^Yคือแบบว่าวันที่ยัยบ้านั่นตบผมอะ...ผมไม่ได้ไปส่งต้นฉบับ...บก บอกว่าไม่เป็นไร...ไอเรานึกว่าเขาจะใจดี...แต่ที่แท้...ให้กลับมาปั่นเพิ่มหน้า...U.,U)\ผมหละอยากจะบ้าตายที่ดันเจอ บก แบบนี้

ร่างบางรีบจัด..เลยไม่ได้ทันสังเกตว่ามีคนอยู่ข้างหน้า..โครม!!!!ทำให้ร่างบางชนกับคนๆนั้นเต็มๆ....

“ขอโทษครับ...”ร่างบางรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่....

“ไม่เป็นไร...แต่ว่า....”เอ๋?..เสียงนี้มัน....ร่างบางมองคนที่ตัวเองชนก็O.O!!!

“อาจารย์...ผมขอโทษครับ...”ครับอาจารย์คนใหม่นี่เอง....

“เอาเถอะ....มาช่วยชั้นเก็บของพวกนี้ก่อนดีกว่ามั้ย?”สควอโล่ชี้กองแฟ้มที่กระจัดกระจายอยู่....ร่างบางพอเห็นแบบนั้นรีบเข้าไปช่วยเก็บทันที....ไม่น่าเลยชั้น..ทำไมไอเรื่องซุ่มซ่ามนี่มันไม่ยอมหายซะที...น้า~.....

.........................

.....................

“ครบแล้วครับอาจารย์....งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ....พอดีผมมีธุระ...”ด่วนมากด้วยTT^TT

“อ่า...ขอบใจนะ...ครั้งหน้า...ชั้นจะเลี้ยงขอบใจทีหลังละกันซาวาดะ สึนะโยชิ...”เขากล่าวจบก็เดินหอบแฟ้มจากไป....ทิ้งให้ร่างบางสงสัยว่ารู้จักเขาได้ยังไง...

ร่างบางทิ้งความสงสัย....ไปเพราะมันจะไม่ทันเวลาอยู่แล้วนี่สิ....

...................

..............................

........................

มุมตึกอาคาร..อาคารหนึ่ง...

“หืม..ควอจัง...เปิดตัวแบบนี้จะดีเหรอ...”เสียงกระเทยสาวกล่าวเตือน..ก็นี่มันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีซักเท่าไหร่หรอกนะ...เปิดตัวแบบนี้...เดี๋ยวก็โดนจับได้อะ....

“เอ๋...ชั้นว่าดีแล้วนะ..เพราะยังไงทางนั้นก็ไม่มีใครรู้จักชั้นกันซักคน”ร่างบางพูดตามความจริง...เขาไม่เคยเปิดเผยตัวให้ใครเห็น....ถ้าไม่จำเป็น...และยิ่งต้องไปไหนมาไหนกับไอคนรักจอมเลวนั่นยิ่งแล้วใหญ่เขาไม่อยากตกเป็นเป้าหรอกนะอยากสร้างศัตรูก็สร้างไปคนเดียวสิ....เฮอะ!!

“นั่นสินะแล้วจะเอาไงต่อหละ”

“ยังไม่รู้เลยอะ...=.,=)\”...ดูมันตอบ....ลุสรู้สึกอยากตบคนกะทันหัน....ไม่มีแผนเลยซักอย่าง......

“นี่ควอจังอย่าหาว่าเจ๊ว่าอะไรเลยนะ...แต่ว่าเรากลับไปหาบอสให้บอสจัดการดีกว่านะ...งานของเราก็แค่สืบหาร่องรอยเฉยๆไม่ได้ให้เอาตัวกลับไปซะหน่อยนี่...”เมื่อร่างบางได้ยินก็ชักสีหน้า...ก็คนมันยังไม่อยากกลับนี่....ไม่หนีนี่ก็บุญเท่าไหร่แล้ว....ร่างบางอยากจะด่าให้มันรู้แล้วรู้รอด...เขาไม่เคยต้องการที่จะอยู่กับคนแบบนั้นเลยซักนิด...แค่คำพูดนั้น...ถ้าตอนนั้นเขาไม่ได้หนีตายจนไปเจอบอสเวรนั่นเขาคงจะ...../มีความสุขมากกว่านี้/....หึทุกคนยกย่องเขาดีใจกับเขาที่ได้ไอบอสมาเป็นคนรัก.....โดยที่ไม่ถามเขากันซักคนเลยว่าเขาคิดยังไง....ไม่ว่าไอบอสนั่นพยายามทำดีมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเกลียดมากขึ้นเท่านั้น....เขาไม่ต้องการหรอกนะไอความสุขบนทุกของคนอื่นหนะ

........................

.....................

“ไม่...แกจะกลับก็กลับไปคนเดียว...”ร่างบางยืนกรานเสียงแข็ง....

“เฮ้อ..แต่บอสให้เจ๊ดูแลควอจังนี่...จะกลับไปคนเดียวได้ไง...”ลุสทำหน้าไม่พอใจ...

“ชิส์ดูแลงั้นเหรอ...ให้มาคุมหละสิ”ร่างบางขัดขึ้นมาทันที...

“นี่ควอจังอย่าพูดอย่างนั้นสิ...บอสเข้าเป็นห่วงหรอกถึงให้เจ๊มาด้วย...รักมากก็หวงมากเป็นธรรมดา”ลุสพูดด้วยความหวังดี..เขาไม่เคยเห็นบอสจริงจังกับใครมากเท่าสควอโล่เลย....แถมดูหวงมากเสียด้วย....^^

“หึ...แกอย่าพูดให้ชั้นอ๊วกเลย...คนอย่างแซนซัสนี่นะจะรักใครจริง...กับชั้นก็แค่ยังไม่เบื่อเท่านั้นแหละ”ร่างบางกล่าวเสียงเรียบ....ใช่มันแค่นั้นจริงๆ.....

ทางด้านลุสก็เอาแต่ส่ายหัว...กับความคิดในแง่ลบของสควอโล่ใครๆเขาก็มองออกทั้งนั้นว่าบอสหนะจริงจังแค่ไหน

“เฮ้อ...ควอจังจะคิดยังไงก็ช่างแต่เจ๊ขอโทรรายงานให้บอสรู้ก่อนนะเจ๊ไม่อยากโดนทำโทษ”เมื่อลุสเห็นว่าร่างบางไม่ได้ขัดอะไรก็โทรไปรายงานผล

เมื่อลุสวางสายจากบอสก็รีบบอกสควอโล่

“ควอจังบอสบอกว่าเรื่องหนุ่มน้อยคนนั้นไม่ต้องยุ่งเดี๋ยวบอสจะส่งคนมาทำงานนี้ส่วนควอจังบอสจะปล่อยให้อยู่จนกว่าจะพอใจ....พอเบื่อแล้วค่อยกลับ...เห็นมั้ยบอสใจดีจะตาย...ควอจังนั่นแหละคิดมาก”สควอโล่ทำท่าแหวะออกมา....จนลุสทนไม่ไหวหยิกแขนไปที...

“โอ๊ยจะหยิกชั้นทำไม”ร่างบางโวยวาย

“ก็ทำให้เจ็บหนะสิถามได้....มีคนที่รักเราอยู่ไม่ชอบรึไง...ยะ...เจ๊อะอยากเจอคนแบบบอสที่เอาใจใส่...รักยังก็รักอยู่อย่างนั้น..ไม่เหมือนควอจังหรอก...ที่มองโลกในแง่ร้ายชอบคิดว่าบอสไม่รักอยู่เรื่อย...”ลุสโมโหแทนเจ้านายที่รักคนแบบนี้

อ่า....สควอโล่ทำหน้าตาย..ก็คนมันไม่ได้รักนี่ทำอะไรให้เขาก็ไม่ชอบทั้งนั้น....แล้วดูยังไงเขาก็รักคนแบบนั้นไม่ลงหรอก...ฆ่าคนเป็นว่าเล่น....เห็นชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องสนุก...หึ...ที่ไม่หนีเพราะไอสัญญานรกนั่นหรอกนะ....ร่างบางแค้นตัวเอง...ไม่น่าหลงผิดไปเลยให้ตายสิ

...............................

......................

“เอาหละ...เข้ามาก่อนสิ...”ร่างบางเปิดประตูให้คนทั้งสองเข้าไปข้างใน...

“^^ห้องนายนี่น่าอยู่ดีนะ...”ยามาโมโตะเริ่มต้นพูดขึ้น....ส่วนฮิบาริเขาเดินไปหาที่นั่ง...ให้ตัวเอง......ร่างบางก็ทำตัวเป็นเจ้าของห้องที่ดี...เข้าไปหาน้ำมาต้อนรับ...

“ขอบใจนะที่ชม..แต่..พวกนายมีอะไรรึป่าว...”ร่างบางถามก็ตั้งแต่เข้ามา...ยามาโมโตะมีท่าทีอึกอักเหมือนมีเรื่องจะพูดแต่ก็ไม่ยอมพูด....ส่วนฮิบาริก็ยังคงเดิม...นั่งเงียบเป็นเป่าสาก....-.,-);;

“หา..อ๋อ...ก็ไม่มีอะไรแค่แวะมาเฉยๆอะ...”ยามาโมโตะหัวเราะแห้งๆ...จะให้เขาเริ่มพูดยังไงหละเนี่ย...กลัวว่าร่างบางจะรับไม่ได้......จนร่างสูงทนไม่ไว้...ไอบ้านี่ไม่พูดเขาพูดเองก็ได้...

“ชิส์แกเงียบไปเลย..ชั้นพูดเองละกัน...”ร่างสูงมองหน้า...สึนะดูจริงจังมาก....จนร่างบางเกร็ง...มีเรื่องอะไรกันหว่า...

“นายจะต้องไปกับพวกเรา...”เอ๋?...งงครับท่าน...ไปไหนหละ....

“อ๋า...ไปไหนอะ...”

“กลับไปที่ที่นายจากมา..”งงหนักยกกำลังสองครับท่าน...ที่ที่เราจากมาก็สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหรอ...แต่เขาก็กลับไปเยี่ยมทุกปีนี่หว่า...ร่างบางคิดหนัก...เขาไม่เข้าใจว่าฮิบาริต้องการสื่อถึงอะไรจนร่างสูงหมดความอดทนที่จะอ้อมค้อม..พูดมันเลยดีกว่า...

“นายจะต้องกลับไปที่ปราสาทวองโกเล่กับพวกเรา”ร่างสูงไม่ปล่อยให้ร่างบางสงสัยนาน..

“นายคือหลานของรุ่นที่9เป็นผู้สืบทอดที่เหลือรอดเพียงคนเดียว”อื๋อ..เพียงคนเดียวแล้วคนที่เหลือหละ....แล้วไอวองโกเล่นี่มันอะไร...มีคำถามมากมายอยู่เต็มหัวไปหมด....

“เอ่อ...ขอขัดสักนิดเถอะ...ไอวองโกเล่นี่มันอะไร....แล้วทำไมชั้นถึงไปมีเอี่ยวได้อะ...”ถึงมันดูเหมือนโกหกแต่คนอย่างฮิบาริจะพูดเรื่องพันนี้ทำไมกัน...

“หึ...วองโกเล่...ก็เป็นแค่ชื่อเท่านั้นแหละ...ไม่มีอะไรให้นายต้องใส่ใจหรอก...”ร่างสูงเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้น

“แต่ชั้นว่าพวกนายคงจะมาหาคนผิดแล้วมั้งเนี่ย...ชั้นจะไปเป็นหลานของรุ่นที่9ได้ยังไงในเมื่อชั้นไม่มีพ่อมีแม่...”

“นายมีแต่พวกท่านตายแล้ว...”ร่างสูงพูดแทรกขึ้นมา...ร่างบางทั้งอึ้งทั้งตกใจ..เขามี.....แต่เขาจะเชื่อได้ยังไงในเมื่อเรื่องมันจะไปกันใหญ่แล้ว....

“พวกนายล้อเล่นใช่ม้า...อย่ามาอำกันซะให้ยาก...นี่คงเป็นแผนของยามาโมโตะหละสิ...”ร่างบางหันไปหายามาโมโตะแต่เขากลับทำสีหน้าซีเรียด...ไม่จริงมั้ง....อย่าทำแบบนี้สิ....ร่างบาง..เริ่มรับไม่ทัน...กับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยินไป

“สึนะ..นี่เรื่องจริงนะ...พวกเรามารับตัวนายกลับ...”ยามาโมโตะพูดยังไม่ทันจบ...ร่างบางก็ตะโกนออกมาซะก่อน..

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!!!!!....แล้วก็ออกไปเดี๋ยวนี้...บอกให้ออกไปยังไงหละ!!!!”ร่างบางพยายามดันให้คนทั้งสองออกไป....มาพูดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง....พูดแบบนั้นแล้วคิดเหรอว่าเขาจะเชื่อ....คนพวกนี้ก็แค่จำคนผิด...เขาเป็นแค่เด็กกำพร้า....ไม่มีใคร......ใช่เขาไม่มีใคร....แล้วทำไมต้องพูดเหมือนว่ามีคนต้องการ...มาต้องการตอนนี้ก็สายไปแล้ว...ฮิบาริที่เห็นว่าท่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงไม่ได้เรื่องอะไร...เขาก็ออกจากห้องไปโดยที่ร่างบางไม่ต้องเสียเวลาไล่....ส่วนยามาโมโตะ...ก็ต้องตามฮิบาริออกไปเช่นกัน....

“สึนะ...ชั้นขอโทษที่ไม่ได้บอก...แต่นายคือคนสำคัญสำหรับพวกเรานะ...”เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น....

ร่างบางล้มตัวลง.......นั่งพิงประตู...เขานึกถึงสิ่งที่ตัวเองได้ยิน....จะเชื่อคนพวกนั้นเหรอ....แล้วถ้ามันจริงทำไมถึงเพิ่งจะมาอยากหาเขาตอนนี้แล้วที่ผ่านมาหละ....เขาต้องเผชิญชิวิตอย่างไรบ้างคนพวกนั้นจะรู้รึป่าว....เมื่อนึกย้อนกว่าที่เขาจะมีวันนี้ได้...เขาต้องผ่านเรื่องเลวร้ายมามาก....คนพวกนั้นก็แค่เข้าใจผิด.....ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเขาจะไม่ยุ่งกับคนพวกนั้นอีก...!!!!!!!!!

....................

.........................

.............................

จิ๊บๆ....ร่างบางสลึมสลือลุกขึ้นมา....เมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืน....ขอบตาก็ดำ....มีบวมอีกหน่อยๆ....ผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง...หน้าตาซีดๆเหมือนไก่ต้ม...เมื่อร่างบางสำรวจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็พูดได้คำเดียว.....ใครครับ...!!!...ถึงร่างบางจะคิดอย่างนั้นแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเขาล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง...วันนี้โดดดีกว่า...ไปเรียนสภาพนี้ไม่ได้แหงๆ....ร่างบางข่มตาหลับลงไปอีกครั้ง.............

.........................

..................

........................

/คุณคะ/ ใคร

/คุณ/ ใครกัน...ร่างบางลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่กลางป่า...กลางป่า!!!!นี่เขาหลับจนไม่รู้ตัวเลยงั้นรึ...ร่างบางตกใจ...

/เอ่อที่นี่ที่ไหนครับ/ร่างบางถามแต่หญิงสาวกลับไม่ตอบเธอเดินผ่านเขาไป..เดินผ่าน...?ร่างบางก้มดูตัวเอง..ทำไมร่างกายเรามันโปร่งใสจังหว่า...นี่เขาตายไปแล้วเหรอ..T^Tเขายังไม่ทันเตรียมใจเลยนะ....ร่างบางกำลังประสาทเสีย...สุดๆ....แล้วภาพก็ตัดไป....แล้วโพล่มาอีกที่....เอ๋?...นี่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เขาเคยอยู่นี่...

ร่างบางคิดได้ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงขัดขึ้นมา....ร่างบางเห็นคนสองคน....หญิงสาวที่เขาเห็นเมื่อกี้กำลังร้องไห้โดยมีชายร่างสูงโปร่งคอยปลอบ.....

/อย่าคิดมากเลยนะ/ชายร่างสูงโปร่งพูดขึ้นมา....ร่างบางเขาไปใกล้อีกนิดเขาอยากรู้ว่าหญิงสาวคนนั้นร้องทำไม...แล้วทำไมแค่เห็นสองคนนั้นเขาถึงน้ำตาไหล...โดยไม่ทราบสาเหตุ....

/ไม่นะคุณ...ชั้นไม่อยากทิ้งลูก/หญิงสาวกล่าวเสียงสะอื้น....

/ผมก็ไม่อยาก....แต่เราไม่มีทางเลือก...เพื่อลูกเราถึงต้องทำแบบนี้/อะไร....พวกเขาจะทิ้งลูกงั้นเหรอไม่นะ....อย่าทิ้งเด็กเอาไว้แบบนั้นนะ...ร่างบางรีบเข้าไปขวาง....เขายื่นมือหมายจะจับแขนชายคนนั้น..แต่...ไม่โดน....ทำไมกันหละ....ทำไมไม่มีใครเห็นเขา...แล้วเขามาอยู่ที่นี่ทำไม...ร่างบางเริ่มทำอะไรไม่ถูก....

/แล้วคุณจะมั่นใจได้ยังไงว่าลูกเราจะปลอดภัย/หญิงสาวพูดขัดขึ้นมา....

/เรื่องนั้นไม่ต้องกลัวไปหรอกเพราะผม/ชายร่างสูงถอดสร้อยที่คอออกมาแล้วสวมให้เด็กน้อยคนนั้น..ที่นอนอยู่ในตะกร้าโดยไม่รู้เรื่องอะไร....

เมื่อหญิงสาวเห็นก็ตื่นตระหนก....

/ระ...แล้วคุณหละ/หญิงสาวละล่ำละลักถาม...ดูเธอจะเป็นห่วงชายหนุ่มมาก...

/^^ผมไม่เป็นไร....แค่ลูกปลอดภัยก็ดีแล้ว....เราไปกันเถอะ/หญิงสาวร้องไห้ออกมา....ส่วนชายหนุ่มก็สีหน้าที่เศร้าไม่ต่างกัน.....อะไร...จะไปแล้วเหรอ..

(พวกคุณจะทิ้งลูกไว้อย่างนี้ไม่ได้นะ!!!!!!!!!!)

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยย”แฮกๆ....ร่างบางตะโกนออกมาสุดเสียง....เขาปาดเหงื่อฝัน....เมื่อกี้เขาฝันงั้นเหรอ...ร่างบางเอ่มือกุมสร้อยแน่น....ฝันบ้าๆ...เด็กคนนั้นไม่ใช่เราหรอก...ไม่ใช่....ต้องไม่ใช่....ร่างบางเหลือบมองนอกหน้าต่าง...เขาเห็นฮิบาริยืนอยู่บนกิ่งไม้....มาตั้งแต่เมื่อไหร่...ร่างบางสบตากับร่างสูง.......สายตาของฮิบาริ...ดูเงียบสงบเขาไม่อาจอ่านความคิดของร่างสูงได้....จ้องจนร่างบางเป็นฝ่ายยอมแพ้.....สึนะลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง...เขายังไม่พร้อมที่จะพบใคร....

..............................

.......................

...............

“เคียวยะเป็นยังไงบ้าง...”ยามาโมโตะถามเขาเห็นว่าสึนะมองมาที่พวกเขา...

“ไม่นี่”ร่างสูงไม่ตอบ....เขาดูอยู่ตลอด....สงสัยคงจะฝันร้าย....

“เฮ้อ~...ในที่สุดก็โดนเกลียดจนได้...”ยามาโมโตะทำหน้าเซง....ก็ไม่อยากถูกเกลียดนี่...

“เรื่องของแก”ร่างสูงตอบอย่างไม่สบอารมณ์....จะไปกลัวอะไรเรื่องแค่นั้น...

“ก็แกมันเป็นคนไม่มีหัวใจนี่...ถึงพูดได้....”ยามาโมโตะอดที่จะตอกกลับไม่ได้...คนอะไรจะเย็นชาเกินไปแล้วนะ...

“เฮอะ”=.,=)^

“ชิส์ไม่พูดกับแกแล้ว”ยามาโมโตะเข้าโหมดงอน...(งอนไปฮิบาริก็ไม่ง้อหรอก555+)

“อาจารย์คนใหม่”ฮิบาริเริ่มเปิดประเด็น...ยามาโมโตะที่แอบงอนอยู่เอียงหูรอฟัง....(ก็คนมันท่ามาก)

“....เอ้าก็พูดมาดิ....พูดแค่นั้นมันจะรู้เรื่องมั้ยเนี่ย...”สุดท้ายยามาโมโตะก็ทนไม่ได้...ไม่งงไม่งอนมันแล้ว...ทำไปก็เสียเวลา....ชิส์

“...................”ร่างสูงไม่พูดต่อแต่ชี้ให้ยามาโมโตะดูแทน....

โอ้....O.O!!!อาจารย์คนใหม่หรือว่าไออาจารย์ที่เพิ่งเข้ามาสอนหว่า...เพิ่งเคยเห็นสวยเป็นบ้า...โดนใจเขาเต็มๆ.....

“หืม..สวยนี่หว่า...”ร่างสูงชัดสีหน้า..ที่เขาเรียกมันคนละประเด็นกับที่ไอบ้านี่คิด....เมื่อยามาโมโตะเห็นสีหน้าของฮิบาริ..ก็ร้องแฮะๆออกมา..ก็คนมันลืมตัวนี่หว่า...

“อืมอาจารย์คนนี้เหรอที่แกว่าแปลกๆ...”ยามาโมโตะสังเกตท่าทางของอาจารย์คนสวย..ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่เหมือนกัน....ดูจากรูปร่างแล้วก็สรุปได้ว่า...น่าจะมีฝีมือ...เป็นคนของทางนั้นรึป่าวน้า...~...ไม่เคยเห็นหน้าซะด้วยสิ...ไปหาเดี๋ยวก็รู้...ยามาโมโตะขอตัวทันที...ส่วนฮิบาริก็ยังอยู่ที่เดิม...เพราะหน้าที่ของเขาคือปกป้องสึนะให้ถึงที่สุด....

.............................

........................

TBC….