[Fic][KHR]Wolf Moon_[1827]_Ch_Intro

posted on 04 Feb 2010 12:35 by komu-rin

Long Fiction :: Wolf Moon

Chapter :: InTro

Paring :: [1827] [6959]

Rate :: NC-18

Note :: อ้างอิงตำนานจริงแต่ไม่ใช่ทั้งหมด กรุณาอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น 

           เนื้อเรื่องไม่มีการอ้างอิงใดใดทั้งสิ้น มันมาจากหัวสมองอันตีบตันของข้าน้อยล้วนๆ 

___________________________________

ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวงมีบางคนเชื่อถึงเรื่องราวของสัตว์ร้ายอย่างมนุษย์หมาป่าถึงขั้นไม่ยอมออกจากบ้านกันเลยทีเดียวบ้านใครมีเด็ก หญิงสาวแรกรุ่นต้องระวังเป็นพิเศษเพราะเจ้าสัตว์ร้ายตนนั้นจะมาหา และหมู่บ้านที่ผมอยู่ก็เชื่อเรื่องราวของสัตว์ร้ายนั่นเช่นกัน

หมู่บ้านเล็กๆท่ามกลางหุบเขา อันกว้างใหญ่ที่ปกติมักจะเงียบสงบแต่วันนี้กลับได้ยินแต่เสียงความวุ่นวาย

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าวิ่งกันให้วุ่นเพราะวันนี้คือวันที่พระจันทร์จะเต็มดวง

ปั้ง!!!

เสียงปิดบ้านอย่างเร่งรีบดังทั่วทั้งหมู่บ้าน เด็กเล็กๆถูกนำไปซ่อนในที่มิดชิดพร้อมกับหญิงสาวแรกรุ่นทั้งหลายต่างพากันหาที่ซ่อนส่วนผู้ชายก็ทำหน้าที่เฝ้าระวังตรวจตราอย่างแข็งขันหญิงแก่ชายชราก็อยู่ในบ้านของตัวเองอยู่กันอย่างหวาดระแวง

โฮ่งๆๆๆ

เสียงสุนัขล่าเนื้อเห่าดังระงมไปทั่วทุกทิศเหมือนจะบอกว่ามันจะทำหน้าที่อย่างแข็งขัน ผมปิดผ้าม่านลงแล้วหันกลับมาสนใจเหล่าดอกไม้ของผมต่อ

"สึจังยังไม่นอนอีกเหรอลูก" เสียงหญิงสาวดังขึ้นมา ดวงหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาวทันที

"ยังครับขอผมดูแลมันอีกนิดเดี๋ยวผมก็นอนแล้วแม่นอนก่อนได้เลยนะไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ" ดวงหน้าหวานยิ้มให้มารดาของตนเล็กน้อยมือเรียวสวยจับกระถางดอกสต๊อก (Stork) ที่เขาบรรจงปลูกขึ้นมาแล้วหมุนดูอย่างพินิจในบรรดาดอกไม้ทั้งหมดเขารู้สึกชอบดอกไม้ชนิดนี้มากเป็นพิเศษ ตัวดอกเป็นสีขาวบริสุทธิ์รวมกันเป็นพวงแลดูแล้วสวยงาม ยิ่งถ้าได้รวมเป็นช่อมันยิ่งประกายความสวยงามเพิ่มอีกเท่าตัว และความหมายของดอกสต๊อกก็คือ ความงดงามอันเป็นนิรันดร์ มือเรียวเข้าไปจับพวงดอกนั่นเบาๆพร้อมกับฉีดน้ำเลี้ยงให้ดอกไม้มีความชุ่มชื้น

"เอาละแค่นี้คงพอแล้วสินะ" ^^ แล้วเขาก็วางกระถางลงที่ริมหน้าต่าง...พอเขาวางปุ๊บอยู่ๆก็มีลมพัดเข้ามา

"เอ๋? นี่เราลืมปิดหน้าต่างเหรอเนี่ย" เมื่อเขาคิดได้แบบนั้นก็เอื้อมมือไปจับบานหน้าต่าง

หมับ!!!

O.O!!!?

มีมือมาจับแขนของเขาพอผมมองออกไปในเงามืดผมเห็นคนยืนหอบท่าทางไม่สู้ดีมองผมด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก ชายคนนั้นพออยู่ท่ามกลางแสงจันทร์แล้วมันทำให้ผมรู้สึกหลงใหลขึ้นมาทันทีเพราะชายคนนั้นดูหล่อมากตั้งแต่ใบหน้าคมเข้มที่มีเลือดเปรอะนิดหน่อยนัยน์ตาสีนิลที่ฉายแววนิ่งงัน รูปร่างสูงโปร่งแลดูผอมแห้งตามตัวมีแต่รอยแผล พอผมได้สติผมก็เปิดปากถามเขาทันที

"เอ่อ คุณมีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่าครับ" ผมถามอย่างไม่แน่ใจ ใจนึงก็กลัวว่าคนๆนี้จะเป็นเจ้าสัตว์ร้ายนั่นแต่อีกใจบอกว่าเราควรช่วยเขา

"....." ใบหน้าคมยังจ้องมองดวงหน้าหวานไม่เลิกจนร่างบางต้องพูดอีกครั้ง

"คุณครับถ้าไม่มีอะไรให้ผมช่วยก็ปล่อยมือผมเถอะครับผมจะปิดหน้าต่าง"

"มีที่พอจะให้ข้าหลบซ่อนหรือไม่" เอ๋? ที่หลบซ่อนงั้นเหรอแต่ไอวิธีการพูดนี่มันแปลกๆแฮะ - -?

"เอ่อ มันก็มีอยู่หรอกนะแต่ทำไมคุณต้องซ่อนด้วยละจะว่าไปคุณก็ไม่ใช่คนแถวนี้นี่นา คุณมาจากหมู่บ้านอื่นเหรอ?" ผมถามเป็นชุดแต่อีกคนก็ยังคงเงียบสนิทอะไรของเขากันนะอยากจะให้เขาช่วยแต่พอถามกลับไม่ตอบแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน

"ถ้าเจ้าไม่สะดวกข้าก็ไม่รวบกวน" อ้าวคิดจะไปก็ไปเนี่ยนะ แต่สภาพแบบนั้นจะไปไหนได้ผมเห็นสภาพของชายผมดำนั่นแล้วก็นับถือความอึดของเขาจริงๆ บาดแผลเต็มตัวขนาดนี้ยังยืนได้อีก เฮ้อ~ เอาเถอะผมคงต้องช่วยคนๆนี้สินะเพื่อมนุษยธรรมอันพึงมีของผม

"เดี๋ยวสิคุณ" ผมเรียกรั้งชายคนนั้นเขาหันกลับมามองผมดวงตาฉายแววงุนงงเล็กน้อย

"ผมจะช่วยคุณก็ได้ รอผมอยู่ตรงนั้นแหละเดี๋ยวผมออกไป" ผมปิดบานหน้าต่างเบาๆแล้วหันไปหยิบเสื้อคลุมสีเทามาสวมใส่ป่านนี้แม่คงหลับไปแล้วละมั้ง ถึงมันจะอันตรายแต่ถ้าเขาปล่อยให้ชายคนนั้นเดินจากไปมันก็เท่ากับว่าเขาเป็นคนไร้น้ำใจ มือเรียวเอื้อมไปหยิบตะเกียงแล้วจุดไฟออกจากบ้านมาบริเวรที่เขาเจอชายผมดำนั่น ชายคนนั้นจ้องมองเขาอย่างแปลกใจ

"คุณมองผมแบบนี้อีกแล้วนะ" ปากบางพูดออกมาเหมือนไม่พอใจ

"เจ้าไม่กลัวข้ารึ" หืม~ ร่างบางเอียงคอน้อยๆ

"ทำไมผมจะต้องกลัวคุณด้วยละ" ใบหน้าของร่างบางแสดงอาการงุนงงอย่างเห็นได้ชัด

"วันนี้พระจันทร์เต็มดวงเจ้าไม่กลัวมนุษย์หมาป่ารึ" เขาถามผมด้วยท่าทางนิ่งๆ แต่อาการหอบหนักเพราะพิษบาดแผลยังคงอยู่ เอ่อเป็นถึงขนาดนี้ยังยืนถามเขาอยู่นั่นแหละเดี๋ยวก็ได้ตายจริงๆขึ้นมาหรอกนะ ดีนะที่เขาหยิบชุดปฐมพยาบาลออกมาด้วย

"ก็กลัวอยู่แต่บาดแผลคุณเยอะมากคุณควรจะตามผมเข้าไปหาที่หลบอย่างที่คุณต้องการก่อนแล้วผมจะทำแผลให้" มือเรียวรั้งแขนแกร่งของอีกคนไว้ก่อนจะลากให้ตามเขาไป

.

.

.

แอ๊ด~

เสียงเปิดประตูดังขึ้นแล้วร่างบางก็หาที่วางตะเกียงแล้วพาชายผมดำเข้ามาข้างในภาพในมีแต่ดอกไม้นานาชนิดอยู่เต็มไปหมด

"ที่นี่คือห้องที่ผมใช้ปลูกดอกไม้นอกจากผมแล้วไม่มีคนอื่นเข้ามาหรอกครับขนาดคุณแม่ผมยังไม่ยอมให้เข้ามาเลยเพราะงั้นคุณสบายใจได้ไม่ต้องห่วง" ผมเดินเข้าในห้องอีกห้องนึงผมออกมาพร้อมขนมปังและนมอย่างที่ผมบอกที่นี่เป็นห้องส่วนตัวของผมปกติผมมักจะขลุกตัวอยู่แต่ในนี้เลยมีอาหารที่พักพร้อมตลอดเวลา

"คุณกินขนมปังนี่ซะสิ อ๊ะแต่ก่อนที่จะกินคุณมาให้ผมทำแผลให้ก่อนดีกว่านะ" แล้วมือเรียวก็สาละวนกับกล่องปฐมพยาบาลเป็นการใหญ่

"ไม่ต้องหรอกแผลของข้าหายเร็ว" ชายคนนั้นพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"เอ๊ะ!! ได้ยังไงกันเล่าคุณมีแผลเต็มตัวขนาดนี้มันจะหายง่ายๆได้ยังไงกันไม่รู้ละผมจะทำแผลให้คุณเพราะงั้นช่วยว่าง่ายด้วยครับ" ผมเอ่ยอย่างเอาแต่ใจแต่ผมทำเพราะหวังดีหรอกนะ

"...." = =

"เจ้านี่แปลกคนมาช่วยคนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเช่นข้ายังไม่พอยังทำตัวสนิทกับข้าแบบนี้เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นขโมย นักฆ่าหรืออย่างที่คนเขากลัวกันมนุษย์หมาป่าเจ้าไม่กลัวเลยรึ"

"ก็บอกไปแล้วไงว่ากลัวแต่คุณก็ไม่เห็นจะทำอะไรผมนี่" ^^

"เจ้านี่มันจริงๆเลย เอาเถอะเจ้าจะทำอะไรก็รีบทำข้าไม่อยากเถียงเจ้าแล้ว" พอร่างบางได้ยินก็ยิ้มดีใจแล้วลงมือจัดการทำแผลให้ทันที

.

.

"อืมนี่จะว่าไปผมยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลยนะ" หลังจากปิดแผลที่สุดท้ายเสร็จเขาก็เก็บของให้เข้าที่ปากก็พูดออกมา

"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เพราะพรุ่งนี้ข้าก็จะไปแล้ว" ชายคนนั้นพูดแบบไม่ใส่ใจกับคำถามของร่างบาง

"ถึงจะอย่างนั้นแต่ผมก็ยังอยากรู้อยู่ดีคุณเองก็ช่วยตอบผมหน่อยเถอะนะ"

"เจ้ากำลังบังคับข้าทางอ้อมนะรู้รึเปล่า?" ชายผมดำนั่งพิงฝาพนังนัยน์ตาคมลอบมองดวงหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังยิ้มร่า

"แฮะๆ ก็ประมาณนั้นแหละครับก็ผมอยากรู้นี่ งั้นผมจะแนะนำตัวเองก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวคุณจะหาว่าผมไม่มีมารยาท ผมชื่อซาวาดะ สึนะโยชิ คุณจะเรียกผมว่าสึนะเฉยๆก็ได้นะ" ร่างบางกล่าวแนะนำตัวเองอย่างแข็งขัน

"ข้าฮิบาริ เคียวยะเจ้าจะเรียกข้าว่าอะไรก็ตามใจเจ้า"

"....." แต่สึนะก็ยังคงนั่งแหมะมองร่างสูงอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหน

"เจ้าทำไมยังไม่กลับไปนอนอีกนี่มันก็ค่ำมากแล้วนะ" ฮิบาริพูดอย่างเสียไม่ได้

"ไม่อะวันนี้มันวันพระจันทร์เต็มดวงถ้าผมออกไปเจอมนุษย์หมาป่าผมก็แย่น่ะสิ" ร่างบางทำสีหน้าซื่อๆ

"เจ้าไม่เจอหรอกเพราะว่ามนุษย์หมาป่าที่ว่านั่นคือข้าเอง" ฮิบาริพูดออกมาอย่างง่ายดาย

"เอ๋?คุณเนี่ยนะมนุษย์หมาป่า" ร่างบางก็ยังคงมีท่าทีเฉยชาจนคนอีกคนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

"ก็ใช่นะสิเจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน เป็นนักเดินทางงั้นหรือ เจ้าอาจจะโดนข้าฆ่าก็ได้นะ" แล้วเขี้ยวแหลมคมก็งอกออกมา มือหนาก็เริ่มยาวเนื้อตัวมีขนสีดำแต่ยังไม่ทันที่ฮิบาริจะกลายร่างเสร็จแขนเรียวก็ได้โอบกอดร่างสูงเอาไว้

"ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณเป็นใครแต่ที่ผมช่วยคุณก็เพราะผมคิดว่าคุณไม่คิดที่จะทำอะไรผมใช่มั้ยละ ถ้าคุณคิดจะทำร้ายผมจริงคุณคงทำไปตั้งแต่แรกแล้ว" พอฮิบาริได้ยินแบบนั้นเขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆกับมนุษย์คนนี้มากขึ้น

"เจ้าไม่กลัวข้าจริงๆรึ" ในขณะที่เขาพูดก็กลับร่างให้เหมือนมนุษย์ดังเดิมมือหนาโอบกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ ตั้งแต่เขาเกิดมายังไม่เคยมีมนุษย์ตนไหนที่ไม่เกรงกลัวเขาและเขาก็ไม่เคยได้รับการตอบรับแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด

"อ๋า~ เอาความจริงนะตอนนี้ผมกลัวจนตัวสั่นเลยละ" T^T มือเรียวดันตัวออกมาสบกับนัยน์ตาคม แววตาเรียวมีแววสั่นไหวระริกเนื้อตัวสั่นเทาเหมือนลูกแกะที่กำลังจะโดนหมาป่าอย่างเขาขย้ำ

"แล้วทำไมเจ้าถึงเข้ามากอดข้า" มือหนาลูบไล้พวงแก้มเนียนนุ่มไปมา

"แถมยังยอมให้ข้าสัมผัสถึงเพียงนี้" แล้วมือหนาก็หยุดอยู่ที่กลีบปากสีเชอร์รี่ นิ้วโป้งถูกกดเข้าไปในโพรงปากอิ่มนั่นจมูกโด่งคมสันก็เข้าไปสูบดมความหอมตามตัวของร่างบางอย่างกระหายอยาก

"มะ...ไม่รู้...ผม..ไม่รู้..อื้ม~" ปากบางถูกปากอิ่มกดจูบเข้าไปลิ้นหนาชอนไชเข้าไปในโพรงปากบางสัมผัสกับพนังนุ่มก่อนจะเข้าไปเล่นกับเรียวลิ้นเล็กที่ตอบรับอย่างกล้าๆกลัวๆ มือเล็กกำคอเสื้อของร่างสูงแน่นแล้วทุบเบาๆ

"อะ..อ้า~" แฮกๆ เสียงหอบดังขึ้นมาแทนความเงียบ ดวงหน้าหวานขึ้นสีเรื่อ

"หึ เจ้านี่ก็หวานดีนะพอดีเลยวันนี้ข้ากินเจ้านี่แหละ" แล้วปากอิ่มก็เข้ามากดจูบต้นคอมือหนาฉีกเสื้อผ้าของร่างบางทิ้ง

"อ๊ะ!!! คะ...คุณจะกินผมจริงๆอะ" แขนแกร่งพลิกให้ร่างบางนอนคว่ำหน้าแล้วยกสะโพกให้อยู่ในระดับสายตา ร่างบางมีท่าทีหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวถูกดุนดันเข้าไปในช่องทางสีสวยส่วนมือข้างที่เหลือก็เข้าไปจับแกนกายของอีกคน

"อะ..อึก.อ้า!!!" เสียงครางหวานดังออกมาเมื่อสัมผัสที่ชายหนุ่มร่างสูงมอบให้มันสร้างอารมณ์ให้กับร่างบาง ปากอิ่มกดจูบกลางหลังพลางส่งลิ้นสากไล้เลียไปทั่วแผ่นหลังเนียนสวยมือหนาก็ยังคงทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดีชักเข้าชัดออกรัวเร็วพาลทำให้อารมณ์ของคนทั้งคู่กระเจิดกระเจิง นิ้วเรียวดุนดันเข้าไปในช่องทางข้างหลังอย่างเมามันในอารมณ์ใคร่จนในที่สุดร่างบางได้ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเป็นสาย

"อะ...อ้า~" ร่างบางทรุดตัวลงเพราะความเหนื่อยอ่อน แต่ปากอิ่มยังคงเข้ามาคลอเคลียที่ข้างแก้มเนียนสวยนั่นไม่ห่าง

"ข้ายังไม่ได้กินเจ้าเลยนะ" มือหน้าจับให้ร่างบางหันหน้าเข้ามาหาตนพร้อมแยกขาเรียวให้กว้างดันแกนกายของตนเข้าไปทีเดียวจนสุดด้าม

"อ๊ะ..อ้า!!!!!!" ร่างบางจำต้องส่งเสียงครางพร้อมแอ่นกายให้ร่างสูง มือหนาจับบั้นท้ายแล้วส่งแรงกระแทกเข้าไปช้าๆก่อนแล้วเปลี่ยนมาเป็นรัวเร็วจนร่างบางรับไม่ทัน เสียงครางหวานดังรอดผ่านออกมาเมื่อกิจกรรมที่กำลังทำมันทำให้เขาควบคุมสติของตัวเองไม่ได้

"อ๊ะ...อึก..ฮ่า~.." ขาเรียวกระตุกเกรงเมื่อน้ำขาวขุ่นของร่างสูงได้ฉีดพุ่งเข้ามาข้างในตัวของเขา ร่างบางนอนหอบอย่างหมดสภาพมองอีกคนที่ยังไม่ยอมถอนตัวออก

"คะ..คุณ..ยังไม่กินผมอีกเหรอ..อ๊ะ...อื้อ~" ฮิบาริขยับกายอีกครั้งปากอิ่มก็พรมจูบไปทั่วเรือนร่างบาง

"นี่แหละวิธีกินของข้า" แล้วฮิบาริก็เริ่มขยับกระแ