[Fic][AKAME] PAPA SO CUTE_Ch_1

posted on 14 Feb 2010 13:08 by komu-rin

Link :: Chapter Intro 

___________________________

Long Fiction :: PAPA SO CUTE

Chapter :: 1

Paring :: Jin&Kame

Rate :: PG

Autor :: Komu-rin

Note :: เรื่องนี้นังเต่ายังเป็นเคะอยู่น้า~ T^T

___________________________

ตึง ตัง ตึง ตัง~

"ป๊ะป๋า!!! ตื่นๆ" ร่างอวบเล็กวิ่งเข้ามาในห้องแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งทับบนตัวของร่างบาง

ที่ขดตัวนอนหลับอยู่ในผ้าห่มผืนหนานั่น

"อื้ม~ น้องจินป๊ะป๋ายังง่วงอยู่เลยนะ" มือเรียวเข้าไปคว้าร่างอวบเล็กเข้ามากอดแนบอก

 แต่มืออวบเล็กก็เอาแต่ทุบอกเขาจนตัวเขาต้องลืมตามาดูว่าลูกเขาเป็นอะไร

"น้องจินตีป๊ะป๋าทำไมครับ?" 

"วันนี้ป๊ะป๋าสัญญากับน้องจินว่าจะพาน้องจินไปเที่ยว" O.O!!! เออจริงสิ เราดันลืมซะสนิทเลยอะ

เมื่อวานมัวแต่จัดบ้านใหม่เลยลืมเรื่องที่สัญญาว่าจะพาน้องจินไปเที่ยว

 แต่ผมยังไม่ได้วางแผนเลยอะว่าจะไปที่ไหน ไหนจะเรื่องค่าใช้จ่ายไหนจะเรื่องค่าอาหาร

โอ้ย!!! นี่ผมลืมไปได้ยังไงกันจะบอกว่าไม่ไปมีหวังน้องจินงอนผมแหงๆ T^T

"อะ เอ่อน้องจิน" แล้วผมจะบอกกับน้องจินยังไงดีละเนี่ย

ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมานี่ก็เข้าไปสามเดือนแล้วมันทำให้ผมรู้นิสัยของน้องจินพอสมควร 

"วันนี้ป๊ะป๋าไม่ว่างพาน้องจินไปเที่ยวเหรอ" ดวงตากลมใสมีแววหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

นี่ผมกำลังทำร้ายจิตใจน้อยๆของน้องจินรึเปล่าเนี่ย T^T 

"ป๊ะป๋าว่างเสมอสำหรับน้องจินแล้วน้องจินอยากจะไปไหนละครับ" ^^;; ปากก็ว่าไปนั่น

แล้วงบที่มีอันน้อยนิดของผมจะพอสำหรับน้องจินรึเปล่าเนี่ยคิดแล้วกลุ้ม~

เงินเก็บที่มีก็เพิ่งจะเอาไปลงทุนกับบ้านหลังนี้ซะด้วยสิ T^T

"อืม~ น้องจินอยากไป.." ใบหน้าเล็กทำท่าคิดหนักก่อนจะเปิดยิ้มกว้าง

"น้องจินอยากไปทุกที่ที่มีป๊ะป๋าละ!!!!" แล้วกระโดดเข้าไปกอดร่างบางมือเรียวกอดตอบแล้วลูบหลังเบาๆ

"น้องจินไม่ไปไหนก็ได้แค่ป๊ะป๋าอยู่กับน้องจินก็พอ ฮิฮิ" เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอยู่ข้างใบหูเล็กของร่างบาง

"^^ แต่ไหนน้องจินบอกกับป๊ะป๋าว่าเบื่อยังไงละครับ"

"ก็ตอนนั้นป๊ะป๋าเอาแต่สนใจทัตจังนี่ฮับ น้องจินก็เลยเบื่อ" จินพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

"เอ~ แบบนี้เค้าเรียกว่าหวงป๊ะป๋ามากกว่ามั้ง" มือเรียวจิ้มแก้มอวบนิ่มเข้าไปสองสามที ^^

"น้องจินไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อยป๊ะป๋าหลงตัวเอง นี่แหนะ!!!"

^^ มือเล็กเข้ามายืดแก้มของคาเมะเล่นเป็นการใหญ่

"น้องจินแกล้งป๊ะป๋าเหรอแบบนี้ต้องถูป๊ะป๋าลงโทษ เอ้า!!" 

คาเมะเข้าไปจี้เอวเล็กของร่างเล็กอย่างเมามัน จินหัวเราะคิกคักชอบใจ

ก๊อกๆๆ

"น้องจินอาบอกให้เข้ามาปลุกคุณพ่อไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ละหืม~" 

ใบหน้าสวยดุลอบมองสองพ่อลูกอย่างอ่อนใจ ก็คุณพ่อเป็นประเภทตามใจลูกจนเกินไป

ส่วนคนลูกก็หวงพ่อเกินจนเขาอดที่จะห่วงไม่ได้เลยมาบ้านนี้อยู่บ่อยครั้ง

จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปเสียแล้ว

"ก็น้องจินอยากคุยกับป๊ะป๋านี่นา" ปากอิ่มขมุบขมิบตอบเสียงเบาๆ

ก็ทัตจังชอบดุเขาอยู่เรื่อยเลยอะไม่เห็นจะเหมือนป๊ะป๋าใจดีกว่าเยอะเลย

"แต่น้องจินควรจะรู้เวลานะครับ ว่าเวลานี้เป็นเวลาที่ต้องทานข้าวไม่ใช่เวลาคุย

และคุณคาเมนาชิผมบอกคุณแล้วไงว่าคุณควรจะนอนเร็วกว่านี้จะได้ไม่ตื่นสาย" = =a

นี่ผมก็พลอยโดนไปด้วยเรอะ!!! แต่พอเห็นสายตาดุของอุเอดะก็ส่งยิ้มแห้งๆไปให้

"^^ แฮะๆ รู้แล้วครับคราวหน้าคราวหลังผมจะไม่นอนดึกแล้วครับ น้องจินไปอาบน้ำกับป๊ะป๋าดีกว่านะ"

แล้วผมก็รีบอุ้มร่างอวบเล็กเข้าไปในห้องน้ำทันที ส่วนอุเอดะนั้นก็ลงไปรอข้างล่าง

.

.

.

"มาแล้วครับ วันนี้คุณอุเอดะทำอะไรให้น้องจินทานน้า~" 

"น้องจินชอบทุกอย่างที่ทัตจังทำเลย~" ร่างอวบเล็กที่ถูกอุ้มอยู่ก็พูดเจื้อยแจ้วให้คนเป็นพ่อฟัง

"เหรองั้นน้องจินก็ต้องบอกกับเจ้าตัวเองนะ" ^^

"ฮับ!!" แล้วร่างเล็กก็ดิ้นจะลงเดินเอง พอขาอวบลงถึงพื้นปุ๊บก็วิ่งเข้าไปกอดอุเอดะที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอทันที

"ทัตจัง~ วันนี้ทัตจังทำอะไรให้น้องจินทานฮับ" มือเรียวยื่นออกไปหมายจะให้คนที่นั่งอยู่อุ้ม

มือเรียวละจากกิจกรรมที่ทำอยู่แล้วอุ้มร่างอวบนั่นขึ้นมาบนตักตัวเอง

"ก็อาหารที่ดีต่อสุขภาพของน้องจินยังไงละครับ เอ้าไปนั่งให้เรียบร้อย" อุเอดะพาร่างอวบเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆคาเมะ

"วันนี้คุณพ่อจะพาน้องจินไปไหนครับ" อุเอดะเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้น

น้องจินสายหน้าแล้วจิ้มกุ้งทอดเข้าปากเสียคำโต

"ไม่ไปฮับ น้องจินอยากอยู่บ้านกับป๊ะป๋า" เด็กน้อยพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"น้องจินเลอะปากหมดแล้วนะครับ หันหน้ามาหาป๊ะป๋าก่อน" ใบหน้ากลมหันตามคำบอกของคนเป็นพ่อ

แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เมื่อคาเมะเอาออกจนหมดแล้วน้องจินก็ส่งยิ้มกว้างทันที

"ขอบคุณฮับป๊ะป๋า"

.

.

.

"น้องจินไปนั่งรอป๊ะป๋าที่โซฟาก่อนนะเดี๋ยวป๊ะป๋าตามไป" ^^

"ฮับ!!" เด็กน้อยรับคำแล้ววิ่งหายเข้าไปในห้องนั่งเล่น ตอนนี้ก็เหลือแค่เขากับอุเอดะกันสองคน

"ไหนคุณบอกว่าจะพาน้องจินไปข้างนอกไงทำไมน้องจินถึงบอกว่าไม่ไปละครับ" อุเอดะถามสิ่งที่เขาสงสัย

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" คาเมะตอบตามจริง

"ไม่ใช่ว่าคุณไม่มีเงินเลยไม่พาน้องจินไปหรอกนะ" อุเอดะถามด้วยท่าทางเคลือบแคลง

จนคาเมะรู้สึกไม่พอใจถึงเขาจะรู้ว่าที่คนตรงหน้าพูด

เพราะความเป็นห่วงแต่เขามีปัญญาพอที่จะเลี้ยงเด็กคนเดียวได้

"ผมมีพอคุณอุเอดะไม่ต้องห่วงหรอกครับ" ผมกระแทกเสียงใส่คนตรงหน้าทันที

"และผมก็เคยบอกคุณไปแล้วว่าถ้าผมจนปัญญาจริงๆผมถึงจะขอความช่วยเหลือจากคุณ

แค่คุณแวะมาหาน้องจินมันก็ดีมากแล้วครับถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน" 

ผมรู้สึกหงุดหงิดใจมากเพราะสิ่งที่อุเอดะพูดมันทำผมจุกที่อก

ใช่ผมไม่มีปัญญาพอที่จะพาน้องจินไปเที่ยวที่ดีดี ผมไม่สามารถซื้อของราคาแพงให้น้องจินได้

 ถ้าไม่มีคุณอุเอดะคอยเทียวไปเทียวมาผมอาจจะแย่ไปนานแล้วก็ได้

ขาเรียวหยุดอยู่ข้างโซฟาที่มีเด็กน้อยกำลังนั่งดูโทรทัศน์อย่างใจจดใจจ่อ

 แต่พอดวงตาเล็กเหลือบเห็นป๊ะป๋าของตนก็ส่งยิ้มหวานให้ทันที

"ป๊ะป๋ามาแล้วทำไมไม่เรียกน้องจินละฮับ" ผมเข้าไปนั่งข้างๆน้องจินก่อนจะอุ้มให้มานั่งบนตักผม

"ป๊ะป๋าเห็นว่าน้องจินดูโทรทัศน์เพลินเลยไม่อยากกวน"

"ไม่เห็นจะกวนตรงไหนเลยป๊ะป๋านี่คิดมากจัง" น้องจินพูดพลางทำหน้ามุ่ย

ก่อนจะเอนตัวพิงกับอกบางที่ทำให้เด็กน้อยรู้สึกอบอุ่น

"แล้ววันนี้น้องจินไม่อยากจะไปไหนกับป๊ะป๋าจริงๆเหรอ?" ผมถามอีกครั้งเผื่อน้องจินจะเปลี่ยนใจ

"ไม่อะน้องจินไม่อยากไปแล้ว" มืออวบเล็กเข้าไปคว้ามือเรียวให้เข้ามากอดตน

"แล้วน้องจินอยากจะทำอะไรครับวันนี้" 

"อยู่กับป๊ะป๋า!!" ^^

"^^ งั้นเหรอแต่วันนี้ป๊ะป๋าจะไม่อยู่บ้านนะ" พอผมพูดแบบนี้น้องจินก็หน้าหงอยลงทันตา

จนผมแอบขำกับท่าทางของน้องจิน

"งั้นน้องจินจะอยู่เฝ้าบ้านก็ได้ แต่ป๊ะป๋าต้องรีบกลับมาหาน้องจินนะ" ถึงปากน้องจินจะพูดแบบนั้น

 แต่ท่าทางกลับไม่เหมือนที่ปากพูดสักนิด

"งั้นน้องจินเฝ้าบ้านดีดีนะ ตอนแรกกะว่าจะชวนน้องจินไปเป็นเพื่อนป๊ะป๋าสักหน่อยแต่ดันอยากเฝ้าบ้าน

 เอางั้นก็ได้ป๊ะป๋าไปนะ" ผมลอยหน้าลอยตาพูดมองดูปฏิกิริยาของเด็กน้อย

ตอนแรกก็ทำหน้าหงอยพอได้ยินผมบอกละยิ้มแก้มแทบปริเชียว

"ไปฮับ!! น้องจินจะไปเป็นเพื่อนป๊ะป๋า" น้องจินพูดด้วยท่าทางกระตือรือล้น

"เอ้าแล้วน้องจินจะรออะไรอยู่ เรารีบออกไปกันเถอะ" ^^

"ฮับ!!!"

.

.

.

สวนสาธารณะใกล้ๆบ้าน

"น้องจินอย่าไปไกลนักนะ!!" ผมร้องตะโกนบอกให้น้องจินได้ยิน

 เด็กน้อยโบกไม้โบกมือให้เขาเป็นการใหญ่ก่อนจะวิ่งเข้าไปเล่นกับกลุ่มเด็ก

 ท่าทางน้องจินจะได้เพื่อนใหม่แล้วนะ^^

"นี่นี่เราไม่เคยเห็นนายเลยเพิ่งย้ายมาเหรอ" เด็กชายดวงตากลมโตวัยไล่เลี่ยกับจินพูดขึ้นมา

"ใช่เราเพิ่งย้ายมา" ^^ จินตอบอย่างเป็นมิตร

"เหรอแล้วชื่ออะไรอะ เราชื่อยามาชิตะ โทโมฮิสะ แต่ใครๆก็เรียกเราว่าโทโมะ" 

โทโมะพูดพลางยืดอกให้ดูแมนมากขึ้น

"เราอคานิชิ จิน ยินดีที่ได้รู้จักจะเรียกเราว่าจินก็ได้นะ"

"ส่วนเราชื่อเทโงชิ ยูยะละฮิฮิ" เด็กน้อยน้าตาน่ารักแนะนำตัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ยูยะเราบอกแล้วไงว่าห้ามเข้ามาในกระบะทราย ถ้าเกิดไม่สบายเราไม่อุ้มด้วย" โทโมะพูดดุ

"ก็ยูยะอยากเล่นด้วยนี่นา" ยูยะทำท่าน้อยใจ 

"ทำไมโทโมะจะต้องดุยูยะด้วยละ" จินถามใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"ก็เพราะว่าร่างกายของยูยะอ่อนแอยังไงละ เราเลยต้องดูแลอย่างใกล้ชิด"

"ยูยะไม่ได้อ่อนแอสักหน่อยจินไม่ต้องไปฟังโทโมะเลยนะ"

ยูยะพองผมแก้มป่องจนโทโมะเห็นแล้วเข้าไปจิ้มแก้มนั่นทันที

"นี่แหนะ อ๊ะจริงสิบ้านจินคือบ้านที่อยู่ถัดจากที่นี่ไปสามบล๊อคใช่มั้ย" โทโมะหันมาถามเพื่อนใหม่

"ใช่ โทโมะรู้ได้ไงอะ"

"ก็บ้านหลังนั้นอยู่ตรงข้ามบ้านเราเองนะสิถามได้ ฮะฮะฮะ" โทโมะหัวเราะชอบใจ

"ส่วนบ้านของยูยะอะอยู่ข้างๆบ้านเราเอง" โทโมะยังคงพูดต่อ

"แบบนี้เราสามคนก็จะได้เล่นด้วยกันบ่อยๆสินะ มีโทโมะ มีเรา แล้วก็จิน" ยูยะชี้ไปทีละคนจนครบสาม

"นั่นสิ เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะจิน"

"ได้สิ" จินยิ้มอย่างยินดี

"แล้วจินมาที่นี่ยังไงเหรอ?" ยูยะถามหลังจากที่ทั้งสามคนตกลงที่จะเป็นเพื่อนกันแล้วก็นั่งจุ้มปุ๊กขุดทรายเล่น

"มากับป๊ะป๋า" จินตอบเสียงใส

"ไหนๆเราอยากเห็น" ยูยะพูดอย่างกระตือรือล้น

"นั่นไง..คนที่นั่งอยู่ตรงโน้นอะ" นิ้วอวบชี้ไปยังจุดที่คาเมะนั้งรออยู่

"เอ๋? ป๊ะป๋าเหรอเรานึกว่ามาม๊าเสียอีกนะ" โทโมะพูดไปตามที่คิด

"นั่นสิป๊ะป๋าของจินเป็นคนสวยมากเลยนะ" ยูยะช่วยพูดเสริม

"ป๊ะป๋าของเราสวยอยู่แล้ว หึหึหึ" เอ๋? ทั้งสองคนตกใจกับเสียงหัวเราะของจิน

"เมื่อกี้จินหัวเราะแปลกๆนะ" ยูยะพูดขึ้น

"เหรอแต่เราว่าไม่นะ เรามาก่อทรายต่อกันเถอะนะ" ^^ จินยิ้มกลบเกลื่อน

.

.

.

"น้องจินป๊ะป๋าว่าเรากลับบ้านกันเถอะ" เสียงของคาเมะดังขึ้นใกล้ๆ กระบะทราย

"โอเคฮับ น้องจินจะกลับเดี๋ยวนี้แหละฮับ โทโมะจังยูจังน้องจินกลับก่อนนะ" ^^

เด็กน้อยทั้งสองโบกมือให้จินอย่างงงๆ

 กับวิธีการเรีกของอีกฝ่ายก็ตอนเล่นด้วยกันจินยังเรียกแค่ชื่อพวกเขาอยู่เลยอะ?

"โทโมะเราสองคนก็กลับบ้านกันเถอะเดี๋ยวแม่เราจะเป็นห่วง" ยูยะพูดทำลายความเงียบ

"นั่นสิ มาเดี๋ยวเราจะแบกยูยะเองนะ" โทโมะนั่งยองๆรอให้อีกฝ่ายขึ้นขี่หลังตนแต่อีกฝ่ายยังยืนอยู่ที่เดิม

"ไม่อะวันนี้เราจะเดินไปพร้อมๆกับโทโมะดีกว่านะ"

.

.

.

"น้องจินเจอเพื่อนใหม่เป็นยังไงบ้าง" คาเมะถามพวกเขาสองคนเดินจูงมือกันเดินเลียบฟุตบาท

"ก็ดีฮับโทโมะจังกับยูจังน่ารักมากเลยผมชอบฮับ

แถมพวกเขาสองคนบ้านก็อยู่ใกล้ๆกับเราด้วยนะฮับน้องจินดีใจมากเลย" ^^

"ดีจังพรุ่งนี้น้องจินก็เปิดเรียนแล้วด้วยถ้าสองคนนั่นเรียนที่เดียวกันกับน้องจินด้วยก็ดีสิ" 

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงน้องจินจะดีใจมากๆเลยละฮับ!!!"

ปี้น!!! เสียงบีบแตรดังลั่นจนผมกับน้องจินสะดุ้ง

พอเห็นว่าเป็นรถใครผมก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเพิ่งทำตัวไม่เหมาะสมใส่เขาไป

"อ๋า ทัตจังทำงานเสร็จแล้วเหรอฮับ!!" เด็กน้อยถามเสียงใสแจ๋ว

"ครับอาทำงานเสร็จแล้ว แล้วทั้งสองคนไปไหนกันมาเหรอครับผมโทรไปหาที่บ้านแต่ไม่มีคนรับ"

 อุเอดะถามเพราะเป็นห่วง

"ป๊ะป๋าพาผมไปสวนสาธารณะมาฮับแถมวันนี้น้องจินได้เพื่อนด้วยนะ" เด็กน้อยทำท่าชอบอกชอบใจ

"ดีใจด้วยนะน้องจิน"

"เอ่อ ตอนนั้นผมต้องขอโทษด้วยครับที่พูดจาไม่ดีกับคุณอุเอดะไปตอนนั้น" คาเมะก้มหัวสำนึกผิด

"ไม่ต้องขอโทษหรอกครับผมเองก็ผิดที่พูดเรื่องแบบนั้นขึ้นมาแต่ทั้งสองขึ้นมาบนรถผมเถอะเดี๋ยวผมจะไปส่ง" 

จินรีบเข้าไปนั่งข้างในโดยที่คาเมะตามมาติดๆ พออุเอดะเห็นว่าทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วก็ออกรถไปทันที

.

.

.

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้น คาเมะเลยรีบออกไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นเด็กน้อยดวงตากลมโตใส

"บ้านจินรึเปล่าฮับ" เด็กน้อยถามเสียงใส

"ใช่ครับแล้วเราคงจะเป็นเพื่อนจินสินะชื่ออะไรละโทโมะจังหรือยูจัง" ^^

"โทโมะฮับ และแม่ผมเขาให้เอาไอนี่มาให้คุณอาด้วยฮับ" เด็กน้อยยื่นกล่องเค้กให้

"ขอบใจนะครับเข้ามาข้างในก่อนสิน้องจินกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ถ้ารู้ว่าเรามาจะต้องดีใจมากแน่ๆเลย"

คาเมะเชิญให้โทโมะเข้ามาข้างในแล้วก็ตามเข้าไป

"น้องจินโทโมะจังมาหาแหนะ" พอจินได้ยินก็รีบหันไปดูแล้ววิ่งเข้าไปหาโทโมะทันที

"โทโมะจังดีจังที่แวะมาเราขึ้นไปข้างบนห้องน้องจินกันเถอะ" 

"ป๊ะป๋าน้องจินพาโทโมะจังขึ้นไปข้างบนก่อนนะฮับ!!!" แล้วจินก็วิ่งตึงตังขึ้นไปข้างบน

"เฮ้อ~ น้องจินพอเจอเพื่อนใหม่ก็ลืมป๊ะป๋าเลยนะ" คาเมะบ่นกับตัวเอง

ก่อนจะจัดแจงตัดขนมเค้กที่ได้มาเป็นชิ้นเล็กๆใส่จานสองใบพร้อมกับนมสองแก้วเตรียมขึ้นไปให้แขกข้างบน

.

.

"โทโมะมานานแล้วเหรอ" จินเปลี่ยนวิธีการพูดทันที มันทำให้โทโมะรู้สึกงงมาก

"ก็เพิ่งมาถึงแต่ทำไมจินถึงเรียกเราว่าโทโมะจังละ เราว่ามันดูหน่อมแน้มไปหน่อยนะ"

โทโมะพูดด้วยท่าทางเป็นผู้ใหญ่เกินตัว

"ถ้ารู้เรื่องของเราแล้วห้ามบอกกับคนอื่นนะ" จินยิ้มเจ้าเล่ห์

"อื้อไม่บอก แต่ขอบอกยูยะได้รึเปล่า?" จินชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

"ก็ได้ ยูยะก็เป็นเพื่อนเราเหมือนกันนี่นา"

ก๊อกๆๆ

"น้องจินเปิดประตูให้ป๊ะป๋าหน่อย"

"ฮับ" จินเอื้อมมือไปเปิดประตู

"เอ้านี่เค้กทานให้อร่อยนะ เดี๋ยวป๊ะป๋าขอกลับไปทำงานก่อนนะ" คาเมะพูดจบก็ขอตัวออกไป

"ป๊ะป๋าห้ามนอนดึกนะฮับ!!!" จินตะโกนไล่หลังพอทุกอย่างเข้าที่แล้วก็หันมาสนใจกับเพื่อนใหม่ของเขาต่อ

"โทโมะว่าป๊ะป๋าของเราน่ารักมากมั้ย" จินตั้งคำถามกับโทโมะ

"อื้อน่ารักมากๆเลย" โทโมะพูดตามจริง

"ใช่แต่ห้ามยุ่งเพราะเราหวง" 

"ทำไมอะ หรือว่าจินเป็นโรคติดพ่อ" โทโมะถามด้วยความสงสัย

"เปล่าแต่เราก็มีความลับของเราแค่โทโมะรู้ว่าป๊ะป๋าของเราห้ามยุ่งก็พอแล้ว"

จินยกยิ้มมุมปากแต่โทโมะงงกับการกระทำของคนตรงหน้า

.

.

.

.

ตอนนั้นโทโมะยังไม่เข้าใจความหมายแต่พอคบกันมาเกือบสิบปีผม

ก็เพิ่งจะกระจ่างว่าไอเพื่อนจินมันแอบรักป๊ะป๋าของมันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น =[ ]=!!!   

TBC...

_______________________________

Talk :: ประเดิมตอนแรกอย่างรวดเร็วเพื่อ? (จะดองในอีกไม่นานนี้โดนพวกท่านโบก)

เหอๆน้องจินมันมีความคิดชั่วร้ายแบบนี้นี่เองแต่คนที่ซวยคือมะพีดันหลงผิดคิดเอาอิจินเป็นเพื่อนซะงั้น

ช่างเป็นเด็กที่ร้ายกาจเสียนี่กระไร บางคนอาจสงสัยว่าคาเมะทำงานอะไรพอดียังไม่รู้จะยัดไว้ตรงไหน

แต่แค่รับรู้ว่าเป็นพนักงานบริษัทระดับล่างๆก็พอเนอะ เพราะเรื่องงานมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องเพราะงั้นช่างมันเถอะ

(ช่างเป็นคนไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี) เนื้อเรื่องข้ามขั้นกันอย่างรวดเร็วเพื่อที่ข้าน้อยสามารถทำให้มันกลาย

มาเป็นอคาเมะได้ยังไงละ แต่ความจริงข้าน้อยยังติดใจกับน้องจินอยู่เลยนะ กระซิกๆ

ปล.ขอบคุณทุกคอมเม้นที่มีมากกว่าที่ข้าน้อยคาดไว้ (T T)\

 

  

 

 

 

 

 

 

edit @ 16 Feb 2010 11:11:52 by komu-rin

Comment

Comment:

Tweet

จินร้ายกาจ

6 ขวบเองนะแก

หวงงงงงงงงงงงง

#14 By แอมเองจ้า (112.142.194.171) on 2010-02-19 19:31

จินเรื่องนี้เป็นเด็กแก่แดดน่าดูเลยนะ ว่าแต่อายุประมาณเท่าไหร่ ให้เดาจากการอ่านดูแล้วไม่น่าจะเกิน 8 ปีนะ
แล้วมาอยู่กับคาเมะได้ยังไง เดี๋ยวต้องไปอ่านต่อซะแล้ว

#13 By gear (203.155.220.236) on 2010-02-17 14:39

อ๊ายยยยยยย น้องจินน่ารักได้อีกค่ะ

แต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ตั้งแต่ 6 ขวบเนี่ย

มันชักจะแก่แดดไปแล้วนะเรา

คบกันมา 10 ปี โทโมะเพิ่งรู้

ไม่แปลกหรอกจ้ะน้องหนู ขนาดคาเมะ

อยู่กะมันมานานกว่านั้นยังตามมันไม่ทันเล้ย sad smile

#12 By kozaku_love (202.28.66.24) on 2010-02-17 13:49

เปรี้ยวแต่เด็กเลยเว้ย ฮ่าๆๆ

ต่อหน้าพ่อทำแบ๊วเรียกโทโมะจังยูจัง
นี่ใช่มั้ย แอ๊บแบ๊วของจริง

แต่ไอ้เสียงหัวเราะนั่น
เหอะๆๆ ขนาดหกขวบนะ

#11 By shao (125.24.14.54) on 2010-02-16 22:25

จินตัวแค่เนี้ยจะน่ารักไปไหนมีการจองป๊ะป๋าแต่เด็กเลย
มีการกันเพื่อนด้วย ว่าห้ามยุ่ง
น้องก็น่ารัก อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ
แล้วจะได้คู่กันหรอ

#10 By lovemejin (58.11.40.22) on 2010-02-16 21:41


น้องจิน เป็นเด็กเล็กช่างน่ารักจริง ๆๆ

แหม่ ยังไม่อยากให้มันโตเลยจริง ๆ

พับผ่าสิ

#9 By nande~~ (58.9.159.26) on 2010-02-16 11:22

จินจองปะป๋าคาเมะตั้งแต่เด็กเลยเหรอเนี่ย
ออกแนวหื่นอีกด้วย เหอ ๆ ๆ ๆ
แต่สงสัยว่าจินมาอยู่กับคาเมะได้ไง
ไม่ใช่พ่อลูกกันจริง ๆ ใช่เปล่าค่ะ
จินอายุ 6 ขวบจริงเหรอเนี่ย
เป็นเด็กที่น่ากลัวจริง ๆ

#8 By tomo_a (61.19.222.4) on 2010-02-16 11:10

อ่า...
น้องจิน (แก่แดด) จะหายไปแล้ว
กลายเป็นลูกจินที่โตเป็นหนุ่ม
ที่หลงรักป๊ะป๋าแต่แรกพบ
โอววววว

หื่นแต่เด็กจริงๆ ด้วยยยย
อยากเห็นคาแร็กเตอร์จินตอนโตจ้า
อย่าเพิ่งดองตอนสองได้ป่าว (วิ้งๆ)
และโทโมะกะยูยะจะเป็นเพือนสมรู้ร่วมคิดให้จินได้แอ้มป๊ะป๋ารึเปล่าเนี่ย
อร๊ายยยย อยากรู้

#7 By 5555 (58.9.25.217) on 2010-02-16 01:58

ชอบชอบ..."ป๊ะป๋าของเราห้ามยุ่งก็พอแล้ว"
เป็นเด็กหื่นแต่เด็ก...555++....น่ารักดีเนอะ
คาเมะจังไม่รู้ตัวเลยว่าถูกรักตั้งแต่แรก confused smile

พีจัง กับยูยะ...หลงผิดที่มาเป็นเพื่อนจินไหมนี่
LuvMe...จินแอ๊บแบ๊วเก่งจริง

#6 By Mitsumeteitai (124.122.186.174) on 2010-02-15 23:35

อ๊า..จินเด็กกว่าเมะมากเลยนะเนี่ย
รีบๆโตให้ทันนะจิน แต่นะถึงเด็กแต่
ก็เห็นแววเลยว่าขี้หวงคาเมะ

#5 By nobu (125.25.49.73) on 2010-02-15 22:06

ชอบน้องจินจังเลยคะ
เด็กอาไรขี้อ้อนปะป๊าตลอดเวลา
อยากรู้ว่าโตขึ้นจะน่ารักแบบตอนเด็กๆไหม

#4 By minri (58.8.230.8) on 2010-02-15 21:59

หึหึหึ เสียงหัวเราะหื่น ๆของน้องจินตอนเด็กใช่มั๊ยเนี่ย

แก่แดดตั้งแต่เด็กเชียวนะแก

ปะป๊าแต่กว่าตั้งเก้าปี

ยามะพีจะตามเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์แก่แดดทันมั๊ยเนี่ย

#3 By daraka (125.24.214.78) on 2010-02-15 21:03

กรี๊ดดดดดดดดด น้องจินแอ๊บแบ๊ว

นานๆเจอทีฟิคจินแบ๊วเนี่ย 555 ชอบมากเลย น้องจินๆๆๆ

สงสารยามะพีจริงๆได้เพื่อนเ้จาเลห์แต่เด็ก งงๆอยู่ว่าจินมาอยู่กะคาเมะได้ไง เพราะคาเมะบอกว่าเพิ่งจะสามเดือนนี้เองนิ

แล้วก่อนหน้านั้นจินไปอยู่ไหนมา ถึงเพิ่งจะมาหลงรักปะป๋าตัวเองเนี่ย

เรื่องนี้น่าสนุก ตรงน้องจินกะผองเพื่อนที่งงๆมึนๆกะการกระทำของมันนี่แหละค่ะ

#2 By JickyJcik (202.44.135.35) on 2010-02-15 19:58

อ๊ากกกก
จินชอบปะป๊าตั้งแต่แรกเลยหรอเนี่ย
555
ร้ายแต่เด็ก
6 ขวบเองนะ

แต่เด็กเลยนะจินนนopen-mounthed smile

#1 By MU* (125.26.9.56) on 2010-02-15 19:43